noun · femininethird declension
cooperātiō
cooperātiō f (genitive cooperātiōnis)
Meaning
- cooperation
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | cooperātiō | cooperātiōnēs |
| genitive | cooperātiōnis | cooperātiōnum |
| dative | cooperātiōnī | cooperātiōnibus |
| accusative | cooperātiōnem | cooperātiōnēs |
| ablative | cooperātiōne | cooperātiōnibus |
| vocative | cooperātiō | cooperātiōnēs |
cŏ-ŏpĕrātĭo, ōnis, f.,
I. co-operation, Quint. Decl. 16 fin.; Cassiod. Complex. Tit. 1.
Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latincooperātiō
Latin operātiō Latin cooperātiō From co- + operātiō.
Descendants
- Catalancooperació
- Englishcooperation
- Frenchcoopération
- Italiancooperazione
- Occitancooperacion
- Portuguesecooperação
- Romaniancooperație
- Spanishcooperación
- Bulgarianкооперация
- Galiciancooperación