verbfirst conjugation
convibrō
convibrō (present infinitive convibrāre, perfect active convibrāvī, supine convibrātum)
Classical[ˈkɔn.wɪ.broː]Ecclesiastical[ˈkɔɱ.vi.bro]
Meaning
- to move one's self rapidly
- to move a thing quickly, set in rapid motion
Lucius Appuleius, Florida 12.4
c. 330 CE – c. 390 CE, Ammianus Marcellinus, Rerum Gestarum 17.7.15
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | convibrō | convibrābam | convibrābō | convibrāvī | convibrāveram | convibrāverō |
| 2nd sg. | convibrās | convibrābās | convibrābis | convibrāvistī | convibrāverās | convibrāveris |
| 3rd sg. | convibrat | convibrābat | convibrābit | convibrāvit | convibrāverat | convibrāverit |
| 1st pl. | convibrāmus | convibrābāmus | convibrābimus | convibrāvimus | convibrāverāmus | convibrāverimus |
| 2nd pl. | convibrātis | convibrābātis | convibrābitis | convibrāvistis | convibrāverātis | convibrāveritis |
| 3rd pl. | convibrant | convibrābant | convibrābunt | convibrāvērunt convibrāvēre | convibrāverant | convibrāverint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | convibrem | convibrārem | convibrāverim | convibrāvissem |
| 2nd sg. | convibrēs | convibrārēs | convibrāverīs | convibrāvissēs |
| 3rd sg. | convibret | convibrāret | convibrāverit | convibrāvisset |
| 1st pl. | convibrēmus | convibrārēmus | convibrāverīmus | convibrāvissēmus |
| 2nd pl. | convibrētis | convibrārētis | convibrāverītis | convibrāvissētis |
| 3rd pl. | convibrent | convibrārent | convibrāverint | convibrāvissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | convibror | convibrābar | convibrābor |
| 2nd sg. | convibrāris convibrāre | convibrābāris convibrābāre | convibrāberis convibrābere |
| 3rd sg. | convibrātur | convibrābātur | convibrābitur |
| 1st pl. | convibrāmur | convibrābāmur | convibrābimur |
| 2nd pl. | convibrāminī | convibrābāminī | convibrābiminī |
| 3rd pl. | convibrantur | convibrābantur | convibrābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | convibrer | convibrārer |
| 2nd sg. | convibrēris convibrēre | convibrārēris convibrārēre |
| 3rd sg. | convibrētur | convibrārētur |
| 1st pl. | convibrēmur | convibrārēmur |
| 2nd pl. | convibrēminī | convibrārēminī |
| 3rd pl. | convibrentur | convibrārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | convibrā | convibrāre |
| pres. 2nd pl. | convibrāte | convibrāminī |
| fut. 2nd sg. | convibrātō | convibrātor |
| fut. 3rd sg. | convibrātō | convibrātor |
| fut. 2nd pl. | convibrātōte | — |
| fut. 3rd pl. | convibrantō | convibrantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | convibrāre | convibrārī |
| perfect infinitive | convibrāvisse | convibrātum esse |
| future infinitive | convibrātūrum esse | convibrātum īrī |
| present participle | convibrāns | — |
| perfect participle | — | convibrātus |
| future participle | convibrātūrus | convibrandus |
gerundconvibrandī, convibrandō, convibrandumsupineconvibrātum, convibrātū
con-vī^bro, āvi, 1, v. n. and a.
I. *
I. Neutr., to move one's self rapidly: pedibus, Poët. ap. Fest. p. 206, 11.—
II. Act., to move a thing quickly, set in rapid motion (late Lat.):
linguam, App. Flor. 2, n. 12, p. 348, 40; Amm. 17, 7, 15.Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latinconvibrō
Latin vibrō Latin convibrō From con- + vibrō.