noun · masculinefourth declension
contrāpūnctus
contrāpūnctus m (genitive contrāpūnctūs)
Meaning
- Medieval Latincounterpoint
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | contrāpūnctus | contrāpūnctūs contrāpūnctī |
| genitive | contrāpūnctūs contrāpūnctī | contrāpūnctuum |
| dative | contrāpūnctuī | contrāpūnctibus |
| accusative | contrāpūnctum | contrāpūnctūs |
| ablative | contrāpūnctū | contrāpūnctibus |
| vocative | contrāpūnctus | contrāpūnctūs contrāpūnctī |
Origins
From contrā + pūnctus, from the Medieval Latin expression pūnctus contrā pūnctum (literally “note against note”).