noun · femininethird declension
continuātiō
continuātiō f (genitive continuātiōnis)
Meaning
- continuation
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | continuātiō | continuātiōnēs |
| genitive | continuātiōnis | continuātiōnum |
| dative | continuātiōnī | continuātiōnibus |
| accusative | continuātiōnem | continuātiōnēs |
| ablative | continuātiōne | continuātiōnibus |
| vocative | continuātiō | continuātiōnēs |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- ambitus, circuitus, comprehensio, continuatio (verborum, orationis), also simply periodus
- the period.
- continuatio seriesque rerum, ut alia ex alia nexa et omnes inter se aptae colligataeque sint (N. D. 1. 4. 9)
- systematic succession, concatenation.
contĭnŭātĭo, ōnis, f. id.,
I. a following of one thing after another, an unbroken series, a connection, continuation, succession (in good prose).
I. In gen., with gen.:
continuatio seriesque rerum, Cic. N. D. 1, 4, 9: continuatio immutabilis ordinis sempiterni, id. Ac. 1, 7, 29: imbrium, an uninterrupted succession, Caes. B. G. 3, 29: laborum, * Suet. Tib. 21; Flor. 4, 2, 79 al.: causarum, Cic. N. D. 1, 20, 55: sermonis, Quint. 8, 2, 14; cf. id. 9, 3, 23 al.—Absol.: in quibus (rebus) peragendis continuatio ipsa efficacissima esset, Liv. 41, 15, 7.—II. Esp., in rhet., a period; absol., Cic. Or. 61, 204 and 208; Quint. 9, 4, 22; 9, 4, 124:
verborum, Cic. de Or. 1, 61, 261; 3, 13, 49.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
continuātiō ōnis, f
continuo, a continuance, prolongation: magistratūs, L.—A series, continuation, succession: rerum: imbrium: in (rebus) peragendis, L.—In rhet., a period: verborum.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin continuātiō From continuō + -tiō.
Descendants
- Catalancontinuació
- Englishcontinuation
- Frenchcontinuation
- Italiancontinuazione
- Portuguesecontinuação
- Spanishcontinuación
- Galiciancontinuación