LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

conterminus1

conterminus (feminine contermina, neuter conterminum)
Classical[kɔnˈtɛr.mɪ.nʊs]Ecclesiastical[konˈtɛr.mi.nus]

Meaning

  1. adjectiveadjoining, neighboring, having a common border

Latīnē defined in Latin in our graded readers

fīnitimus, iūxtā positus
conterminus -a -um — in Metamorphoses I, ch. 9, 16

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeconterminusconterminaconterminum
genitiveconterminīconterminaeconterminī
dativeconterminōconterminaeconterminō
accusativeconterminumconterminamconterminum
ablativeconterminōcontermināconterminō
vocativecontermineconterminaconterminum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeconterminīconterminaecontermina
genitiveconterminōrumconterminārumconterminōrum
dativeconterminīsconterminīsconterminīs
accusativeconterminōscontermināscontermina
ablativeconterminīsconterminīsconterminīs
vocativeconterminīconterminaecontermina

con-termĭnus, a, um,
I. adj., bordering upon, neighboring, having a common border (not ante-Aug.; perh. first used by Ovid).
I. Prop.
A. In gen.
(a). With dat.: morus fonti, Ov. M. 4, 90; 1, 774; 15, 315: stabula ripae, id. ib. 8, 553: quercus tiliae, id. ib. 8, 621: Aethiopia Aegypto, Plin. 13, 14, 28, § 90 et saep.—
(b). With gen.: locos jugi, App. M. 6, p. 178, 38; 6, p. 180, 16: aesculus aedis, Sil. 5, 510.—
(g). With abl.: locum lacu aliquo, App. M. 4, p. 150, 12.—
(d). Absol.: ager, Plin. 18, 6, 7, § 35.—
B. Substt.
1. contermĭnum, i, n., a neighboring region, a confine, border: in contermino Arabiae, Plin. 37, 9, 40, § 122: in longinqua et contermina Scythiae fugam maturavit, Tac. A. 6, 36.—
2. contermĭ-nus, i, m., a neighbor, Col. 1, 3, 7.—
II. Trop.: virtus morti, Stat. Th. 7, 702.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latinconterminus

Proto-Indo-European *terh₂-? Proto-Indo-European *ter-? Proto-Indo-European *-mn̥ Proto-Indo-European *térmn̥ Proto-Italic *termn̥ Proto-Indo-European *-nós Proto-Italic *-nos Proto-Italic *term(e)nos Latin terminus Latin conterminus From con- + terminus (“boundary”).

Descendants
  • Italiancontermine
noun · masculinesecond declension
conterminus2
conterminus m (genitive conterminī)
Classical[kɔnˈtɛr.mɪ.nʊs]Ecclesiastical[konˈtɛr.mi.nus]

Meaning

  1. masculinea neighbour

Declension

declension
formsingularplural
nominativeconterminusconterminī
genitiveconterminīconterminōrum
dativeconterminōconterminīs
accusativeconterminumconterminōs
ablativeconterminōconterminīs
vocativecontermineconterminī

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latinconterminus

Proto-Indo-European *terh₂-? Proto-Indo-European *ter-? Proto-Indo-European *-mn̥ Proto-Indo-European *térmn̥ Proto-Italic *termn̥ Proto-Indo-European *-nós Proto-Italic *-nos Proto-Italic *term(e)nos Latin terminus Latin conterminus From con- + terminus (“boundary”).

Quick answers

What does conterminus mean in Latin?
conterminus, a adjective, means “adjoining, neighboring, having a common border”.
How do you pronounce conterminus?
In classical Latin, [kɔnˈtɛr.mɪ.nʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [konˈtɛr.mi.nus].
Where does conterminus come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin conterminus.