LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

cōnsummō

cōnsummō (present infinitive cōnsummāre, perfect active cōnsummāvī, supine cōnsummātum)
Classical[kõːˈsʊm.moː]Ecclesiastical[konˈsum.mo]

Meaning

  1. to sum up
  2. to make or amount to (a number)
  3. to accomplish, complete, finish, perfect, consummate

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Finire · Terminare · Consummare · Absolvere · Perficere

Finire and terminare denote the mere ending of anything, without regard to how far the object of the undertaking is advanced; finire (φθίνειν?) to end, in opp. to incipere, Cic. Orat. iii. 59; but terminare, to make an end, in opp. to continuare; whereas consummare, absolvere, and perficere denote the completion of a work; consummare, as the most general term in opp. to doing a thing by halves; absolvere refers to a duty fulfilled, and a difficult work which is now done, and leaves the workman free, in opp. to inchoare; perficere refers to an end attained, and a self-chosen task, which is now done, and may be called complete, in opp. to conari. Cic. Orat. 29, 30. Verr. i. 27. Absolutus also has an extensive signification, and refers to the completeness of the work, like ἐντελής; perfectus, an intensive signification, and refers to the excellence of the work, like τέλεῖος. (iv. 366.)

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.cōnsummōcōnsummābamcōnsummābōcōnsummāvīcōnsummāveramcōnsummāverō
cōnsummārō
2nd sg.cōnsummāscōnsummābāscōnsummābiscōnsummāvistī
cōnsummāstī
cōnsummāverās
cōnsummārās
cōnsummāveris
3rd sg.cōnsummatcōnsummābatcōnsummābitcōnsummāvitcōnsummāverat
cōnsummārat
cōnsummāverit
cōnsummārit
1st pl.cōnsummāmuscōnsummābāmuscōnsummābimuscōnsummāvimuscōnsummāverāmuscōnsummāverimus
cōnsummārimus
2nd pl.cōnsummātiscōnsummābātiscōnsummābitiscōnsummāvistis
cōnsummāstis
cōnsummāverātis
cōnsummārātis
cōnsummāveritis
cōnsummāritis
3rd pl.cōnsummantcōnsummābantcōnsummābuntcōnsummāvērunt
cōnsummāvēre, cōnsummārunt
cōnsummāverant
cōnsummārant
cōnsummāverint
cōnsummārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.cōnsummemcōnsummāremcōnsummāverim
cōnsummārim
cōnsummāvissem
cōnsummāssem
2nd sg.cōnsummēscōnsummārēscōnsummāverīscōnsummāvissēs
cōnsummāssēs
3rd sg.cōnsummetcōnsummāretcōnsummāverit
cōnsummārit
cōnsummāvisset
cōnsummāsset
1st pl.cōnsummēmuscōnsummārēmuscōnsummāverīmus
cōnsummārīmus
cōnsummāvissēmus
cōnsummāssēmus
2nd pl.cōnsummētiscōnsummārētiscōnsummāverītis
cōnsummārītis
cōnsummāvissētis
cōnsummāssētis
3rd pl.cōnsummentcōnsummārentcōnsummāverint
cōnsummārint
cōnsummāvissent
cōnsummāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.cōnsummorcōnsummābarcōnsummābor
2nd sg.cōnsummāris
cōnsummāre
cōnsummābāris
cōnsummābāre
cōnsummāberis
cōnsummābere
3rd sg.cōnsummāturcōnsummābāturcōnsummābitur
1st pl.cōnsummāmurcōnsummābāmurcōnsummābimur
2nd pl.cōnsummāminīcōnsummābāminīcōnsummābiminī
3rd pl.cōnsummanturcōnsummābanturcōnsummābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.cōnsummercōnsummārer
2nd sg.cōnsummēris
cōnsummēre
cōnsummārēris
cōnsummārēre
3rd sg.cōnsummēturcōnsummārētur
1st pl.cōnsummēmurcōnsummārēmur
2nd pl.cōnsummēminīcōnsummārēminī
3rd pl.cōnsummenturcōnsummārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.cōnsummācōnsummāre
pres. 2nd pl.cōnsummātecōnsummāminī
fut. 2nd sg.cōnsummātōcōnsummātor
fut. 3rd sg.cōnsummātōcōnsummātor
fut. 2nd pl.cōnsummātōte—
fut. 3rd pl.cōnsummantōcōnsummantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecōnsummārecōnsummārī
perfect infinitivecōnsummāvisse
cōnsummāsse
cōnsummātum esse
future infinitivecōnsummātūrum essecōnsummātum īrī
present participlecōnsummāns
cōnsummante, cōnsummantem, cōnsummantēs, cōnsummantī, cōnsummantia, cōnsummantibus, cōnsummantis, cōnsummantīs, cōnsummantium
—
perfect participle—cōnsummātus
cōnsummāta, cōnsummātā, cōnsummātae, cōnsummātam, cōnsummātārum, cōnsummātās, cōnsummātī, cōnsummātōrum, cōnsummātōs
future participlecōnsummātūrus
cōnsummātūra, cōnsummātūrā, cōnsummātūrae, cōnsummātūram, cōnsummātūrārum, cōnsummātūrās, cōnsummātūre, cōnsummātūrī, cōnsummātūrīs, cōnsummātūrō, cōnsummātūrōrum, cōnsummātūrōs, cōnsummātūrum
cōnsummandus
cōnsummanda, cōnsummandā, cōnsummandae, cōnsummandam, cōnsummandārum, cōnsummandās, cōnsummande, cōnsummandīs, cōnsummandōrum, cōnsummandōs
gerundcōnsummandī, cōnsummandō, cōnsummandumsupinecōnsummātum, cōnsummātū

con-summo, āvi, ātum, 1, v. a. summa (not in use before the Aug. per.; most freq. in Quint.).
I. To cast or sum up.
A. Prop.: sumptus aedificiorum per arithmeticen, Vitr. 1, 1: numerum, Col. 5, 3, 4: pretium in assem, id. 3, 3, 8; 5, 2, 10.—
2. Transf., of number, to make up, amount to: is numerus consummat ... milia tria et ducenta, Col. 3, 5, 4; 3, 3, 10.—
B. Trop., to bring together, unite: consummatam ejus (sc. Scipionis) belli gloriam, spectare, the gathered glory, Liv. 28, 17, 3 Weissenb. ad loc.—
II. To bring about, accomplish, complete, finish, perfect, consummate.
A. Prop.
1. In gen.: quae consummatur partibus una dies, i. e. an intercalary day, Ov. F. 3, 166: rem, Liv. 29, 23, 4; cf. id. 28, 17, 3 supra: opera, Col. 9, 13, 11: operam, Quint. 2, 6, 6: omnia (ars), id. 2, 17, 9: facultatem orandi, id. 3, 5, 1: partum, Col. 8, 5, 5: sacrum, Sen. Herc. Fur. 1039: parricidium, Curt. 6, 10, 14: annum, Dig. 2, 15, 8 al.: nihil felicitate consummari (potest), quod non Augustus repraesentaverit, Vell. 2, 89, 2. —
2. Absol., to complete a time of service (sc. stipendia), Suet. Calig. 44.—
III. Trop., to make perfect, to complete, perfect, bring to the highest perfection.
A. Of inanimate things: nec denique ars ulla consummatur ibi, unde oriendum est, Quint. 3, 9, 9: vitam ante mortem, Sen. Ep. 32, 3; Quint. 12, 1, 31 (v. the passage in connection): ruris exercendi scientiam, Col. 8, 1, 1.—
B. Transf., of persons: Severum consummari mors immatura non passa est, to attain to the highest grade, Quint. 10, 1, 89; 10, 2, 28: cum est consummatus, when his education is complete, id. 10, 5, 14; cf.: unā re consummatur animus, scientiā bonorum ac malorum inmutabili, Sen. Ep. 88, 28.— Hence, consummātus, a, um, P. a., brought to the highest degree, perfect, complete, consummate.
A. Of inanimate things: eloquentia, Quint. 1, prooem. § 20: scientia, id. 2, 21, 24: ars, Plin. 14, 4, 5, § 48: robur virium, id. 10, 63, 83, § 177: sapientia, Col. 11, 1, 11; cf. Sen. Ep. 72, 6.—
B. Of persons: ne se perfectos protinus atque consummatos putent, Quint. 5, 10, 119; 10, 5, 14: orator, id. 2, 19, 1 sq.; 10, 1, 122: professores, id. 1, 9, 3.—Sup., Plin. Ep. 2, 7, 6.—Comp. and adv. not in use.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincōnsummō

Latin summa Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin cōnsummō From con- + summa + -ō.

Descendants
  • Catalanconsumar
  • Englishconsummate
  • Frenchconsommer
  • Italianconsumare
  • Portugueseconsumar
  • Spanishconsumar
  • Galicianconsumar
  • Siciliancunzumari

Quick answers

What does cōnsummō mean in Latin?
cōnsummō, a verb, means “to sum up; to make or amount to (a number); to accomplish, complete, finish, perfect, consummate”.
What are the principal parts of cōnsummō?
cōnsummō, cōnsummāre, cōnsummāvī, cōnsummātum (first conjugation).
How do you pronounce cōnsummō?
In classical Latin, [kõːˈsʊm.moː]; in ecclesiastical (church) Latin, [konˈsum.mo].
Where does cōnsummō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin cōnsummō.