noun · femininethird declension
cōnsternātiō
cōnsternātiō f (genitive cōnsternātiōnis)
Meaning
- confusion, dismay, alarm, disquietude, disturbance
- tumult, disorder; sedition; mutiny
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | cōnsternātiō | cōnsternātiōnēs |
| genitive | cōnsternātiōnis | cōnsternātiōnum |
| dative | cōnsternātiōnī | cōnsternātiōnibus |
| accusative | cōnsternātiōnem | cōnsternātiōnēs |
| ablative | cōnsternātiōne | cōnsternātiōnibus |
| vocative | cōnsternātiō | cōnsternātiōnēs |
consternātĭo, ōnis, f. 2. consterno (not ante-Aug.; mostly in histt.),
I. confusion, dismay, consternation, alarm, disquietude, disturbance.
I. In gen.:
pavor et consternatio mentis, Tac. A. 13, 16: quae causa irae consternationisque subitae foret, Liv. 28, 25, 5 Weissenb. ad loc.: muliebris, id. 34, 2, 6: creditorum, Val. Max. 9, 7, 4: populi, id. 9, 15, 4; Suet. Calig. 51; id. Claud. 12.—* B. Transf., of the fright of horses (with pavor), Liv. 37, 42, 1.—
II. In partic., mutiny, tumult, disorder, sedition, Liv. 34, 2, 6; Tac. A. 1, 39:
neque plures consternatione proximā insanisse crediderim, id. H. 1, 83 fin.; 2, 49; 4, 50: excusare apud regem consternationem suam, Curt. 5, 10, 8: interfectis consternationis auctoribus, id. 7, 10, 13; 8, 1, 24.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
cōnsternātiō ōnis, f
2 consterno, dismay, consternation, alarm, disturbance: subita, L.: muliebris, L.—Mutiny, sedition: volgi, Ta.: sua, Cu.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin cōnsternātiō From cōnsternō + -tiō.
Descendants
- Frenchconsternation
- Englishconsternationfrom French consternation
- Portugueseconsternação
- Spanishconsternación