LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

cōnspuō

cōnspuō (present infinitive cōnspuere, perfect active cōnspuī, supine cōnspūtum)
Classical[ˈkõː.spu.oː]Ecclesiastical[ˈkɔn.spu.o]

Meaning

  1. to spit upon or out (especially in contempt)

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.cōnspuōcōnspuēbamcōnspuamcōnspuīcōnspueramcōnspuerō
2nd sg.cōnspuiscōnspuēbāscōnspuēscōnspuistīcōnspuerāscōnspueris
3rd sg.cōnspuitcōnspuēbatcōnspuetcōnspuitcōnspueratcōnspuerit
1st pl.cōnspuimuscōnspuēbāmuscōnspuēmuscōnspuimuscōnspuerāmuscōnspuerimus
2nd pl.cōnspuitiscōnspuēbātiscōnspuētiscōnspuistiscōnspuerātiscōnspueritis
3rd pl.cōnspuuntcōnspuēbantcōnspuentcōnspuērunt
cōnspuēre
cōnspuerantcōnspuerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.cōnspuamcōnspueremcōnspuerimcōnspuissem
2nd sg.cōnspuāscōnspuerēscōnspuerīscōnspuissēs
3rd sg.cōnspuatcōnspueretcōnspueritcōnspuisset
1st pl.cōnspuāmuscōnspuerēmuscōnspuerīmuscōnspuissēmus
2nd pl.cōnspuātiscōnspuerētiscōnspuerītiscōnspuissētis
3rd pl.cōnspuantcōnspuerentcōnspuerintcōnspuissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.cōnspuorcōnspuēbarcōnspuar
2nd sg.cōnspueris
cōnspuere
cōnspuēbāris
cōnspuēbāre
cōnspuēris
cōnspuēre
3rd sg.cōnspuiturcōnspuēbāturcōnspuētur
1st pl.cōnspuimurcōnspuēbāmurcōnspuēmur
2nd pl.cōnspuiminīcōnspuēbāminīcōnspuēminī
3rd pl.cōnspuunturcōnspuēbanturcōnspuentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.cōnspuarcōnspuerer
2nd sg.cōnspuāris
cōnspuāre
cōnspuerēris
cōnspuerēre
3rd sg.cōnspuāturcōnspuerētur
1st pl.cōnspuāmurcōnspuerēmur
2nd pl.cōnspuāminīcōnspuerēminī
3rd pl.cōnspuanturcōnspuerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.cōnspuecōnspuere
pres. 2nd pl.cōnspuitecōnspuiminī
fut. 2nd sg.cōnspuitōcōnspuitor
fut. 3rd sg.cōnspuitōcōnspuitor
fut. 2nd pl.cōnspuitōte—
fut. 3rd pl.cōnspuuntōcōnspuuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecōnspuerecōnspuī
perfect infinitivecōnspuissecōnspūtum esse
future infinitivecōnspūtūrum essecōnspūtum īrī
present participlecōnspuēns—
perfect participle—cōnspūtus
cōnspūta, cōnspūtā, cōnspūtae, cōnspūtam, cōnspūtārum, cōnspūtās, cōnspūte, cōnspūtī, cōnspūtīs, cōnspūtō, cōnspūtōrum, cōnspūtōs
future participlecōnspūtūrus
cōnspūtūra, cōnspūtūrā, cōnspūtūrae, cōnspūtūram, cōnspūtūrārum, cōnspūtūrās, cōnspūtūre, cōnspūtūrī, cōnspūtūrīs, cōnspūtūrō, cōnspūtūrōrum, cōnspūtūrōs, cōnspūtūrum
cōnspuendus
cōnspuenda, cōnspuendā, cōnspuendae, cōnspuendam, cōnspuendārum, cōnspuendās, cōnspuende, cōnspuendīs, cōnspuendōrum, cōnspuendōs
gerundcōnspuendī, cōnspuendō, cōnspuendumsupinecōnspūtum, cōnspūtū

con-spŭo, no
I. perf., ūtum, 3, v. a. and n.
I. Act., to spit upon (rare; most freq. in Petr.): me immundissimo basio, Petr. 23, 4.—Esp., to spit upon in contempt, Plaut. Curc. 4, 2, 17; Petr. 132, 3; Hier. Ep. 50, n. 4; cf. Barth. Advers. 23, 24.—Of an epileptic: faciem tuam, App. Mag. 44, p. 303, 1: conspuere sinus, as a charm to prevent the gods from being provoked by proud words, Juv. 7, 111 Mayor ad loc.; cf. spuo, I.—
B. Poet., in a harsh and undignified figure, = conspergere, to besprinkle, to cover over: Juppiter hibernas canā nive conspuit Alpes, Furius Bibaculus ap. Quint. 8, 6, 17; for which Horace, parodying it, writes: Furius hibernas cana nive conspuet Alpes, Hor. S. 2, 5, 41; cf. the scholiast in h. 1.—
II. Neutr., to spit out much, to spit: faciem meam non averti a conspuentibus in me, Vulg. Isa. 50, 6.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincōnspuō

Latin spuō Latin cōnspuō From con- + spuō.

Descendants
  • Englishconspue
  • Frenchconspuer
  • Portuguesecuspir
  • Catalanescopirfrom Late Latin *excōnspuere
  • Occitanescupirfrom Late Latin *excōnspuere
  • Romanianscuipafrom Late Latin *excōnspuere
  • Spanishescupirfrom Late Latin *excōnspuere
  • Asturiancuspir
  • Galiciancuspir
  • Mirandesecuçpir

Quick answers

What does cōnspuō mean in Latin?
cōnspuō, a verb, means “to spit upon or out (especially in contempt)”.
What are the principal parts of cōnspuō?
cōnspuō, cōnspuere, cōnspuī, cōnspūtum (third conjugation).
How do you pronounce cōnspuō?
In classical Latin, [ˈkõː.spu.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈkɔn.spu.o].
Where does cōnspuō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin cōnspuō.