LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

cōnsortiō

cōnsortiō f (genitive cōnsortiōnis)
Classical[kõːˈsɔr.ti.oː]Ecclesiastical[konˈsɔr.t͡si.o]

Meaning

  1. fellowship, community, partnership, association

Declension

declension
formsingularplural
nominativecōnsortiōcōnsortiōnēs
genitivecōnsortiōniscōnsortiōnum
dativecōnsortiōnīcōnsortiōnibus
accusativecōnsortiōnemcōnsortiōnēs
ablativecōnsortiōnecōnsortiōnibus
vocativecōnsortiōcōnsortiōnēs

consortĭo, ōnis, f. consors, II.,
I. fellowship, community, partnership, association (rare, but in good prose): omnis humana dissolvetur, Cic. Off. 3, 6, 26: sociabilis inter binos Lacedaemoniorum reges, Liv. 40, 8, 12; cf.: tribuniciae potestatis, Vell. 2, 99, 1; 2, 103, 2; and wholly absol.: quaenam ista societas, quaenam consortio est? Liv. 6, 40, 18 (v. the passage in connection): fati, Val. Max. 4, 6, 3: (animalia terrestria) hominum quādam consortione degentia, Plin. 9, 1, 1, § 1.—
II. Transf., of things: stomachus, cui cum vesicā quaedam consortio est, sympathy, sympathetic connection, Cels. 7, 27, 15.

Origins

From cōnsors (“kindred”) + -iō .

Quick answers

What does cōnsortiō mean in Latin?
cōnsortiō, a noun, means “fellowship, community, partnership, association”.
What is the genitive of cōnsortiō?
The genitive singular is cōnsortiōnis. cōnsortiō is feminine, third declension.
How do you pronounce cōnsortiō?
In classical Latin, [kõːˈsɔr.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [konˈsɔr.t͡si.o].