adjectivefirst/second-declension adjective
cōnsonus
cōnsonus (feminine cōnsona, neuter cōnsonum)
Classical[ˈkõː.sɔ.nʊs]Ecclesiastical[ˈkɔn.so.nus]
Meaning
- adjectiveharmonious, sounding together, suitable
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | cōnsonus | cōnsona | cōnsonum |
| genitive | cōnsonī | cōnsonae | cōnsonī |
| dative | cōnsonō | cōnsonae | cōnsonō |
| accusative | cōnsonum | cōnsonam | cōnsonum |
| ablative | cōnsonō | cōnsonā | cōnsonō |
| vocative | cōnsone | cōnsona | cōnsonum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | cōnsonī | cōnsonae | cōnsona |
| genitive | cōnsonōrum | cōnsonārum | cōnsonōrum |
| dative | cōnsonīs | cōnsonīs | cōnsonīs |
| accusative | cōnsonōs | cōnsonās | cōnsona |
| ablative | cōnsonīs | cōnsonīs | cōnsonīs |
| vocative | cōnsonī | cōnsonae | cōnsona |
con-sŏnus, a, um,
I. adj., sounding together in harmony, harmonious (rare, mostly poet.).
B. Subst.: consŏna, ae, f., = consonans, a consonant, Ter. Maur. p. 2395 P. sq.; cf.:
consona elementa, id. p. 2385 ib.—II. Trop., accordant, fit, suitable:
fila telae, Claud. Rapt. Pros. 2, 42: credo Platonem vix putasse satis consonum fore, si, etc., * Cic. Att. 4, 16, 3; App. M. 2, p. 114. —With dat.: consona regno juvenem docere, Claud. Laud. Stil. 2, 69.—* Adv.: con-sŏnē, harmoniously: clamitare, App. M. 1, p. 106, 34.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
cōnsonus adj.
com- + SON-, sounding together, harmonious: clangor, O.—Fig., accordant, fil, suitable: putare satis consonum fore, si, etc.
Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latincōnsonus
Latin -sonus Latin cōnsonus From con- (“with, together”) + -sonus.
Descendants
- Italianconsono
- Spanishcónsono
- Welshcysonfrom Proto-Brythonic *kuson
- Irishconsanfrom Old Irish conson
- Scottish Gaelicconsanfrom Old Irish conson