LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

cōnsociō

cōnsociō (present infinitive cōnsociāre, perfect active cōnsociāvī, supine cōnsociātum)
Classical[kõːˈsɔ.ki.oː]Ecclesiastical[konˈsɔː.t͡ʃi.o]

Meaning

  1. to make common, share
  2. to associate, join (in), unite, connect
  3. to agree with

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.cōnsociōcōnsociābamcōnsociābōcōnsociāvīcōnsociāveramcōnsociāverō
cōnsociārō
2nd sg.cōnsociāscōnsociābāscōnsociābiscōnsociāvistī
cōnsociāstī
cōnsociāverās
cōnsociārās
cōnsociāveris
3rd sg.cōnsociatcōnsociābatcōnsociābitcōnsociāvitcōnsociāverat
cōnsociārat
cōnsociāverit
cōnsociārit
1st pl.cōnsociāmuscōnsociābāmuscōnsociābimuscōnsociāvimuscōnsociāverāmuscōnsociāverimus
cōnsociārimus
2nd pl.cōnsociātiscōnsociābātiscōnsociābitiscōnsociāvistis
cōnsociāstis
cōnsociāverātis
cōnsociārātis
cōnsociāveritis
cōnsociāritis
3rd pl.cōnsociantcōnsociābantcōnsociābuntcōnsociāvērunt
cōnsociāvēre, cōnsociārunt
cōnsociāverant
cōnsociārant
cōnsociāverint
cōnsociārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.cōnsociemcōnsociāremcōnsociāverim
cōnsociārim
cōnsociāvissem
cōnsociāssem
2nd sg.cōnsociēscōnsociārēscōnsociāverīscōnsociāvissēs
cōnsociāssēs
3rd sg.cōnsocietcōnsociāretcōnsociāverit
cōnsociārit
cōnsociāvisset
cōnsociāsset
1st pl.cōnsociēmuscōnsociārēmuscōnsociāverīmus
cōnsociārīmus
cōnsociāvissēmus
cōnsociāssēmus
2nd pl.cōnsociētiscōnsociārētiscōnsociāverītis
cōnsociārītis
cōnsociāvissētis
cōnsociāssētis
3rd pl.cōnsocientcōnsociārentcōnsociāverint
cōnsociārint
cōnsociāvissent
cōnsociāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.cōnsociorcōnsociābarcōnsociābor
2nd sg.cōnsociāris
cōnsociāre
cōnsociābāris
cōnsociābāre
cōnsociāberis
cōnsociābere
3rd sg.cōnsociāturcōnsociābāturcōnsociābitur
1st pl.cōnsociāmurcōnsociābāmurcōnsociābimur
2nd pl.cōnsociāminīcōnsociābāminīcōnsociābiminī
3rd pl.cōnsocianturcōnsociābanturcōnsociābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.cōnsociercōnsociārer
2nd sg.cōnsociēris
cōnsociēre
cōnsociārēris
cōnsociārēre
3rd sg.cōnsociēturcōnsociārētur
1st pl.cōnsociēmurcōnsociārēmur
2nd pl.cōnsociēminīcōnsociārēminī
3rd pl.cōnsocienturcōnsociārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.cōnsociācōnsociāre
pres. 2nd pl.cōnsociātecōnsociāminī
fut. 2nd sg.cōnsociātōcōnsociātor
fut. 3rd sg.cōnsociātōcōnsociātor
fut. 2nd pl.cōnsociātōte—
fut. 3rd pl.cōnsociantōcōnsociantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecōnsociārecōnsociārī
perfect infinitivecōnsociāvisse
cōnsociāsse
cōnsociātum esse
future infinitivecōnsociātūrum essecōnsociātum īrī
present participlecōnsociāns—
perfect participle—cōnsociātus
cōnsociāta, cōnsociātā, cōnsociātae, cōnsociātam, cōnsociātārum, cōnsociātās, cōnsociātī, cōnsociātōrum, cōnsociātōs
future participlecōnsociātūrus
cōnsociātūra, cōnsociātūrā, cōnsociātūrae, cōnsociātūram, cōnsociātūrārum, cōnsociātūrās, cōnsociātūre, cōnsociātūrī, cōnsociātūrīs, cōnsociātūrō, cōnsociātūrōrum, cōnsociātūrōs, cōnsociātūrum
cōnsociandus
cōnsocianda, cōnsociandā, cōnsociandae, cōnsociandam, cōnsociandārum, cōnsociandās, cōnsociande, cōnsociandīs, cōnsociandōrum, cōnsociandōs
gerundcōnsociandī, cōnsociandō, cōnsociandumsupinecōnsociātum, cōnsociātū

con-sŏcĭo, āvi, ātum, 1,
I. v. a., to make common, to share with one, to associate, join, unite, connect (class.; most freq. in Cic., Livy, and Tac.; not in Quint. or Suet.); constr. with cum, with inter se, or with acc. only.
(a). With cum: nec vero rectum est, cum amicis consociare aut conjungere injuriam, Cic. Fin. 3, 21, 71; Phaedr. 4, 11, 21: consilia cum aliquo, Cic. Red. in Sen. 7, 16; Liv. 28, 27, 13; cf.: cum Themisto res consociata, agreed upon, id. 24, 24, 2: furorem suum cum cive, id. 28, 25, 12: omnia cum iis, id. 23, 44, 2; cf. id. 25, 18, 10; Tac. A. 15, 67: numquam major vester consensus in ullā causā fuit, numquam tam vehementer cum senatu consociati fuistis, Cic. Phil. 4, 5, 12: ubi sese sudor cum unguentis consociavit, Plaut. Most. 1, 3, 121: consociare mihi tecum licet, to enter into partnership with, id. Rud. 2, 6, 67.—
(b). With inter se: centum Patres rem inter se consociant, Liv. 1, 17, 5; Cic. Fin. 3, 20, 66.—
(g). With dat. (very rare): consociare se pelago, of a river, Mel. 2, 7, 16.—
(d). With acc. only (so most freq.): motus, Lucr. 2, 111: regnum, Liv. 1, 13, 4: imperium, id. 8, 4, 6: formam reipublicae, Tac. A. 4, 33: audaces, id. ib. 14, 58: vocem, id. ib. 13, 23: seria, id. ib. 14, 4: animos eorum, Liv. 2, 1, 5: pinus et populus Umbram consociare amant, * Hor. C. 2, 3, 10: accusatorum atque indicum consociati greges, Cic. Par. 6, 2, 46: (sidera) tria consociata, Ov. F. 2, 246: Ariarathes in omnia belli pacisque se consociaverat consilia, Liv. 42, 29, 4.—Hence, consŏcĭātus, a, um, P. a., united, agreeing, harmonious (very rare): dii, Liv. 1, 45, 2.—* Sup.: consociatissima voluntas, Cic. Fam. 3, 3, 1.— Comp. and adv. not in use.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincōnsociō

Proto-Indo-European *sekʷ- Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *sokʷéh₂ Proto-Indo-European *-ṓy Proto-Indo-European *sokʷh₂ṓy Proto-Indo-European *-yós Proto-Indo-European *sokʷyós Proto-Italic *sokjos Latin sokios Latin socius Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin sociō Latin cōnsociō From con- + sociō.

Descendants
  • Italianconsociare
  • Portugueseconsociar

Quick answers

What does cōnsociō mean in Latin?
cōnsociō, a verb, means “to make common, share; to associate, join (in), unite, connect; to agree with”.
What are the principal parts of cōnsociō?
cōnsociō, cōnsociāre, cōnsociāvī, cōnsociātum (first conjugation).
How do you pronounce cōnsociō?
In classical Latin, [kõːˈsɔ.ki.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [konˈsɔː.t͡ʃi.o].
Where does cōnsociō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin cōnsociō.