LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

cōnsauciō

cōnsauciō (present infinitive cōnsauciāre, perfect active cōnsauciāvī, supine cōnsauciātum)
Classical[kõːˈsau̯.ki.oː]Ecclesiastical[konˈsaːu̯.t͡ʃi.o]

Meaning

  1. raretransitiveto wound or injure severely

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.cōnsauciōcōnsauciābamcōnsauciābōcōnsauciāvīcōnsauciāveramcōnsauciāverō
cōnsauciārō
2nd sg.cōnsauciāscōnsauciābāscōnsauciābiscōnsauciāvistī
cōnsauciāstī
cōnsauciāverās
cōnsauciārās
cōnsauciāveris
3rd sg.cōnsauciatcōnsauciābatcōnsauciābitcōnsauciāvitcōnsauciāverat
cōnsauciārat
cōnsauciāverit
cōnsauciārit
1st pl.cōnsauciāmuscōnsauciābāmuscōnsauciābimuscōnsauciāvimuscōnsauciāverāmuscōnsauciāverimus
cōnsauciārimus
2nd pl.cōnsauciātiscōnsauciābātiscōnsauciābitiscōnsauciāvistis
cōnsauciāstis
cōnsauciāverātis
cōnsauciārātis
cōnsauciāveritis
cōnsauciāritis
3rd pl.cōnsauciantcōnsauciābantcōnsauciābuntcōnsauciāvērunt
cōnsauciāvēre, cōnsauciārunt
cōnsauciāverant
cōnsauciārant
cōnsauciāverint
cōnsauciārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.cōnsauciemcōnsauciāremcōnsauciāverim
cōnsauciārim
cōnsauciāvissem
cōnsauciāssem
2nd sg.cōnsauciēscōnsauciārēscōnsauciāverīscōnsauciāvissēs
cōnsauciāssēs
3rd sg.cōnsaucietcōnsauciāretcōnsauciāverit
cōnsauciārit
cōnsauciāvisset
cōnsauciāsset
1st pl.cōnsauciēmuscōnsauciārēmuscōnsauciāverīmus
cōnsauciārīmus
cōnsauciāvissēmus
cōnsauciāssēmus
2nd pl.cōnsauciētiscōnsauciārētiscōnsauciāverītis
cōnsauciārītis
cōnsauciāvissētis
cōnsauciāssētis
3rd pl.cōnsaucientcōnsauciārentcōnsauciāverint
cōnsauciārint
cōnsauciāvissent
cōnsauciāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.cōnsauciorcōnsauciābarcōnsauciābor
2nd sg.cōnsauciāris
cōnsauciāre
cōnsauciābāris
cōnsauciābāre
cōnsauciāberis
cōnsauciābere
3rd sg.cōnsauciāturcōnsauciābāturcōnsauciābitur
1st pl.cōnsauciāmurcōnsauciābāmurcōnsauciābimur
2nd pl.cōnsauciāminīcōnsauciābāminīcōnsauciābiminī
3rd pl.cōnsaucianturcōnsauciābanturcōnsauciābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.cōnsauciercōnsauciārer
2nd sg.cōnsauciēris
cōnsauciēre
cōnsauciārēris
cōnsauciārēre
3rd sg.cōnsauciēturcōnsauciārētur
1st pl.cōnsauciēmurcōnsauciārēmur
2nd pl.cōnsauciēminīcōnsauciārēminī
3rd pl.cōnsaucienturcōnsauciārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.cōnsauciācōnsauciāre
pres. 2nd pl.cōnsauciātecōnsauciāminī
fut. 2nd sg.cōnsauciātōcōnsauciātor
fut. 3rd sg.cōnsauciātōcōnsauciātor
fut. 2nd pl.cōnsauciātōte—
fut. 3rd pl.cōnsauciantōcōnsauciantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecōnsauciārecōnsauciārī
perfect infinitivecōnsauciāvisse
cōnsauciāsse
cōnsauciātum esse
future infinitivecōnsauciātūrum essecōnsauciātum īrī
present participlecōnsauciāns—
perfect participle—cōnsauciātus
cōnsauciāta, cōnsauciātā, cōnsauciātae, cōnsauciātam, cōnsauciātārum, cōnsauciātās, cōnsauciātī, cōnsauciātōrum, cōnsauciātōs
future participlecōnsauciātūrus
cōnsauciātūra, cōnsauciātūrā, cōnsauciātūrae, cōnsauciātūram, cōnsauciātūrārum, cōnsauciātūrās, cōnsauciātūre, cōnsauciātūrī, cōnsauciātūrīs, cōnsauciātūrō, cōnsauciātūrōrum, cōnsauciātūrōs, cōnsauciātūrum
cōnsauciandus
cōnsaucianda, cōnsauciandā, cōnsauciandae, cōnsauciandam, cōnsauciandārum, cōnsauciandās, cōnsauciande, cōnsauciandīs, cōnsauciandōrum, cōnsauciandōs
gerundcōnsauciandī, cōnsauciandō, cōnsauciandumsupinecōnsauciātum, cōnsauciātū

con-saucĭo, āvi, ātum, 1,
I. v. a., to wound severely (very rare): caput praetoris, Suet. Ner. 26 fin.: corpus crebro vulnere, Auct. Her. 4, 19, 26.—With acc. of part.: crus et utrumque bracchium ruinā pontis consauciatus, Suet. Aug. 20.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincōnsauciō

Latin sauciō Latin cōnsauciō From con- + sauciō.

Quick answers

What does cōnsauciō mean in Latin?
cōnsauciō, a verb, means “to wound or injure severely”.
What are the principal parts of cōnsauciō?
cōnsauciō, cōnsauciāre, cōnsauciāvī, cōnsauciātum (first conjugation).
How do you pronounce cōnsauciō?
In classical Latin, [kõːˈsau̯.ki.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [konˈsaːu̯.t͡ʃi.o].
Where does cōnsauciō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin cōnsauciō.