LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

conquestiō

conquestiō f (genitive conquestiōnis)
Classical[kɔŋˈkʷɛs.ti.oː]Ecclesiastical[koŋˈkʷɛs.ti.o]

Meaning

  1. lament, complaint
  2. questioning

Declension

declension
formsingularplural
nominativeconquestiōconquestiōnēs
genitiveconquestiōnisconquestiōnum
dativeconquestiōnīconquestiōnibus
accusativeconquestiōnemconquestiōnēs
ablativeconquestiōneconquestiōnibus
vocativeconquestiōconquestiōnēs

conquestĭo, ōnis, f. conqueror,
I. a violent complaining or bewailing, complaint (very rare).
I. Prop.
A. In gen.: nulla, nullum auxilium, Cic. Q. Fr. 1, 1, 7, § 22; id. Or. 39, 135: illa adversus omnes, Quint. 5, 13, 41: longa de bellis civilibus, id. 8, 3, 78: dolorum praeteritorum, Sen. Ep. 78, 12. —
B. Esp., in rhet.: conquestio est oratio auditorum misericordiam captans, Cic. Inv. 1, 55, 106; cf. id. ib. 1, 52, 98; Auct. Her. 3, 13, 24.—
II. Transf., of the plaintive notes of birds, Plin. 10, 23, 33, § 66.

Origins

Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin conquestiō From conqueror + -tiō.

Quick answers

What does conquestiō mean in Latin?
conquestiō, a noun, means “lament, complaint; questioning”.
What is the genitive of conquestiō?
The genitive singular is conquestiōnis. conquestiō is feminine, third declension.
How do you pronounce conquestiō?
In classical Latin, [kɔŋˈkʷɛs.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [koŋˈkʷɛs.ti.o].