LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation, deponent

cōnītor

cōnītor (present infinitive cōnītī, perfect active cōnīsus sum or cōnīxus sum)
Classical[koːˈniː.tɔr]Ecclesiastical[koˈniː.tor]

Meaning

  1. deponentto struggle, strive, strain
  2. deponentto struggle in giving birth

Conjugation conjugation 3 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.cōnītorcōnītēbarcōnītar———
2nd sg.cōnīteris
cōnītere
cōnītēbāris
cōnītēbāre
cōnītēris
cōnītēre
———
3rd sg.cōnītiturcōnītēbāturcōnītētur———
1st pl.cōnītimurcōnītēbāmurcōnītēmur———
2nd pl.cōnītiminīcōnītēbāminīcōnītēminī———
3rd pl.cōnītunturcōnītēbanturcōnītentur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.cōnītarcōnīterer——
2nd sg.cōnītāris
cōnītāre
cōnīterēris
cōnīterēre
——
3rd sg.cōnītāturcōnīterētur——
1st pl.cōnītāmurcōnīterēmur——
2nd pl.cōnītāminīcōnīterēminī——
3rd pl.cōnītanturcōnīterentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.cōnītere—
pres. 2nd pl.cōnītiminī—
fut. 2nd sg.cōnītitor—
fut. 3rd sg.cōnītitor—
fut. 3rd pl.cōnītuntor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecōnītī—
perfect infinitivecōnīsum esse
cōnīxum esse
—
future infinitivecōnīsūrum esse
cōnīxūrum esse
—
present participlecōnītēns—
perfect participlecōnīsus
cōnīxus, cōnīsa, cōnīsā, cōnīsae, cōnīsam, cōnīsārum, cōnīsās, cōnīse, cōnīsī, cōnīsīs, cōnīsō, cōnīsōrum, cōnīsōs
—
future participlecōnīsūrus
cōnīxūrus, cōnīsūra, cōnīsūrā, cōnīsūrae, cōnīsūram, cōnīsūrārum, cōnīsūrās, cōnīsūre, cōnīsūrī, cōnīsūrīs, cōnīsūrō, cōnīsūrōrum, cōnīsūrōs, cōnīsūrum
cōnītendus
cōnītundus, cōnītenda, cōnītendā, cōnītendae, cōnītendam, cōnītendārum, cōnītendās, cōnītende, cōnītendīs, cōnītendōrum, cōnītendōs
gerundcōnītendī, cōnītendō, cōnītendumsupinecōnīsum, cōnīsū

cō-nītor (less correctly con-nītor; cf.
I. Ritschl, Opusc. II. 448 sq.), nisus or nix us (conisus, Plaut. Mil. 1, 1, 29; Liv. 1, 33, 5; 3, 63, 4 et saep.; Val. Max. 2, 7, 2; Ser. Ep. 94, 31; Val. Fl. 3, 193; Sil. 2, 629; Tac. A. 11, 31; 15, 42 al.: conixus, Cic. Tusc. 2, 21, 47 B. and K.; id. N. D. 2, 43, 110; Lucr. 2, 160; Verg. E. 1, 15; id. A. 5, 264 et saep.; Liv. 3, 70, 5 al.; Plin. 8, 8, 8, § 26; Sil. 9, 379; Tac. H. 4, 53; Gell. 15, 16, 4), 3, v. dep. (inf. conitier, Att. ap. Cic. Div. 1, 22, 44; cf. Trag. Rel. p. 284 Rib.), to put forth all one's strength, strive, struggle, endeavor.
I. Lit., of physical exertion.
A. In gen.
a. Absol. or with abl. of means: pol si quidem Conisus esses, per corium, per viscera Perque os elephanti transmineret bracchium, Plaut. Mil. 1, 1, 29: dein ejus germanum cornibus conitier, Att. ap. Cic. Div. 1, 22, 44 (Trag. Praet. v. 23 Rib.): corniger est valido conixus corpore taurus, Cic. N. D. 2, 43, 110; cf.: atque genu flexo Taurus conititur ingens, id. Arat. 290 (536): illam famuli ferebant, conixi umeris, Verg. A. 5, 264: dextrā, id. ib. 5, 642: fert ingens toto conixus corpore saxum, id. ib. 10, 127: adversis Conixi incurrunt hastis, id. ib. 11, 613: undique omnes conisi hostem avertunt, Liv. 3, 63, 4; 35, 5, 12: omnibus copiis conisus Ancus, id. 1, 33, 5: tres juvenes conixi arborem unam evellebant, id. 33, 5, 7; 41, 4, 2: Antiochus omnibus regni viribus conixus, id. 33, 19, 9: ni equestre proelium conixi omni vi perficerent, id. 3, 70, 5: totis conisus viribus, Val. Fl. 3, 193: si coniterentur (mulae), Dig. 9, 2, 52, § 2.—
b. With inf.: coniterentur modo uno animo omnes invadere hostem, Liv. 9, 31, 12 Weissenb. ad loc.: inligare conisa est, Tac. A. 15, 51; Dig. 23, 3, 9, § 3.—
c. With ut: (parvi) conituntur sese ut erigant, Cic. Fin. 5, 15, 42.—
d. With ad and acc.: ut rursus ad surgendum coniti non possent, Curt. 7, 3, 13: ceteris ad convincendum eum conisis, Tac. A. 15, 66: omnibus imperii nervis ad revocandam pristinae disciplinam militiae conisus est, Val. Max. 2, 7, 2.—
B. Esp.,
1. To press upon, press toward, struggle toward, strive to reach; with in and acc. of place: equitatus summum in jugum virtute conititur, Caes. B. C. 1, 46: in unum locum, Liv. 31, 21, 10: praealtam in arborem, Tac. A. 11, 31.—So poet., of a weapon: in hastam, Sil. 10, 252.—Of things: in quem coepere locum conixa feruntur (primordia rerum), Lucr. 2, 160.—
2. To struggle in giving birth, to labor (cf. enitor): spem gregis, ah! silice in nudā conixa reliquit, Verg. E. 1, 15. —
II. Trop., of mental effort, etc.: praesto est domina omnium et regina, ratio, quae conixa per se et progressa longius, fit perfecta virtus, putting forth her own energy, Cic. Tusc. 2, 21, 47: quantum coniti animo potes, id. Off. 3, 2, 6.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincōnītor

Latin nītor Latin cōnītor From con- + nītor.

Quick answers

What does cōnītor mean in Latin?
cōnītor, a verb, means “to struggle, strive, strain; to struggle in giving birth”.
What are the principal parts of cōnītor?
cōnītor, cōnītī, cōnīsus sum (third conjugation, deponent).
How do you pronounce cōnītor?
In classical Latin, [koːˈniː.tɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [koˈniː.tor].
Where does cōnītor come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin cōnītor.