LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

cōnfūtō

cōnfūtō (present infinitive cōnfūtāre, perfect active cōnfūtāvī, supine cōnfūtātum)
Classical[kõːˈfuː.toː]Ecclesiastical[koɱˈfuː.to]

Meaning

  1. to suppress, restrain, check
  2. to repress, diminish, impede, destroy
  3. to refute, confute, disprove
  4. to convict

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Refutare · Confutare · Refellere

1. Refutare and confutare (from sputare? or φοιτᾶν?) denote a refutation, in whatever manner; refellere (from fallere) on good grounds, and by convincing arguments. 2. The refutans acts on the defensive in refuting the arguments that are opposed to him; the confutans, on the offensive, in exposing their nullity, and cutting them up. Cic. Font. 1. Plus laboris consumo in poscendis testibus quam defensores in refutandis; comp. with N. D. ii. 17. Cujus opinionis levitas confutata a Cotta non desiderat orationem meam. (iv. 43.)

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.cōnfūtōcōnfūtābamcōnfūtābōcōnfūtāvīcōnfūtāveramcōnfūtāverō
cōnfūtārō
2nd sg.cōnfūtāscōnfūtābāscōnfūtābiscōnfūtāvistī
cōnfūtāstī
cōnfūtāverās
cōnfūtārās
cōnfūtāveris
3rd sg.cōnfūtatcōnfūtābatcōnfūtābitcōnfūtāvitcōnfūtāverat
cōnfūtārat
cōnfūtāverit
cōnfūtārit
1st pl.cōnfūtāmuscōnfūtābāmuscōnfūtābimuscōnfūtāvimuscōnfūtāverāmuscōnfūtāverimus
cōnfūtārimus
2nd pl.cōnfūtātiscōnfūtābātiscōnfūtābitiscōnfūtāvistis
cōnfūtāstis
cōnfūtāverātis
cōnfūtārātis
cōnfūtāveritis
cōnfūtāritis
3rd pl.cōnfūtantcōnfūtābantcōnfūtābuntcōnfūtāvērunt
cōnfūtāvēre, cōnfūtārunt
cōnfūtāverant
cōnfūtārant
cōnfūtāverint
cōnfūtārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.cōnfūtemcōnfūtāremcōnfūtāverim
cōnfūtārim
cōnfūtāvissem
cōnfūtāssem
2nd sg.cōnfūtēscōnfūtārēscōnfūtāverīscōnfūtāvissēs
cōnfūtāssēs
3rd sg.cōnfūtetcōnfūtāretcōnfūtāverit
cōnfūtārit
cōnfūtāvisset
cōnfūtāsset
1st pl.cōnfūtēmuscōnfūtārēmuscōnfūtāverīmus
cōnfūtārīmus
cōnfūtāvissēmus
cōnfūtāssēmus
2nd pl.cōnfūtētiscōnfūtārētiscōnfūtāverītis
cōnfūtārītis
cōnfūtāvissētis
cōnfūtāssētis
3rd pl.cōnfūtentcōnfūtārentcōnfūtāverint
cōnfūtārint
cōnfūtāvissent
cōnfūtāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.cōnfūtorcōnfūtābarcōnfūtābor
2nd sg.cōnfūtāris
cōnfūtāre
cōnfūtābāris
cōnfūtābāre
cōnfūtāberis
cōnfūtābere
3rd sg.cōnfūtāturcōnfūtābāturcōnfūtābitur
1st pl.cōnfūtāmurcōnfūtābāmurcōnfūtābimur
2nd pl.cōnfūtāminīcōnfūtābāminīcōnfūtābiminī
3rd pl.cōnfūtanturcōnfūtābanturcōnfūtābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.cōnfūtercōnfūtārer
2nd sg.cōnfūtēris
cōnfūtēre
cōnfūtārēris
cōnfūtārēre
3rd sg.cōnfūtēturcōnfūtārētur
1st pl.cōnfūtēmurcōnfūtārēmur
2nd pl.cōnfūtēminīcōnfūtārēminī
3rd pl.cōnfūtenturcōnfūtārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.cōnfūtācōnfūtāre
pres. 2nd pl.cōnfūtātecōnfūtāminī
fut. 2nd sg.cōnfūtātōcōnfūtātor
fut. 3rd sg.cōnfūtātōcōnfūtātor
fut. 2nd pl.cōnfūtātōte—
fut. 3rd pl.cōnfūtantōcōnfūtantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecōnfūtārecōnfūtārī
perfect infinitivecōnfūtāvisse
cōnfūtāsse
cōnfūtātum esse
future infinitivecōnfūtātūrum essecōnfūtātum īrī
present participlecōnfūtāns—
perfect participle—cōnfūtātus
future participlecōnfūtātūrus
cōnfūtātūra, cōnfūtātūrā, cōnfūtātūrae, cōnfūtātūram, cōnfūtātūrārum, cōnfūtātūrās, cōnfūtātūre, cōnfūtātūrī, cōnfūtātūrīs, cōnfūtātūrō, cōnfūtātūrōrum, cōnfūtātūrōs, cōnfūtātūrum
cōnfūtandus
cōnfūtanda, cōnfūtandā, cōnfūtandae, cōnfūtandam, cōnfūtandārum, cōnfūtandās, cōnfūtande, cōnfūtandīs, cōnfūtandōrum, cōnfūtandōs
gerundcōnfūtandī, cōnfūtandō, cōnfūtandumsupinecōnfūtātum, cōnfūtātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

argumenta refellere, confutare
to refute arguments.

con-fūto, āvi, ātum, 1, v. a. futo, v. intens. from foveo,
I. to check or repress a boiling liquid, to suppress, restrain, check.
I. Prop.: cocus magnum ahenum quando fervit, paulā confutat truā, Titin. ap. Non. p. 87, 13 (Com. Rel. v. 128 Rib.); cf. Varr. ib. p. 87, 11.—Hence (far more freq.),
II. Trop.
A. In gen., to repress, diminish, impede, destroy, put to silence: nostras secundas res, Cato ap. Gell. 7, 3, 14: maximos dolores inventorum suorum memoriā et recordatione, Cic. Tusc. 5, 31 88: audaciam, id. Part. Or. 38, 134.—
B. In partic.
1. To put down by words, to put to silence, confute (so class.): sensus judjcum imperiosis comminationibus, Tiro ap. Gell. 7, 3, 13: ego istos, qui nunc me culpant, confutaverim, Plaut. Truc. 2, 3, 28: iratum senem verbis, Ter. Phorm. 3, 1, 13; cf. dictis, id. Heaut. 5, 1, 76.—
2. To refute, confute, disprove, answer conclusively: hunc tactum confutabunt nares? Lucr. 4, 488: argumenta Stoicorum, Cic. Div. 1, 5, 8: opinionis levitatem, id. N. D. 2, 17, 45: ut verba magnifica rebus confutaret, Liv. 37, 10, 2: suo sibi argumento confutatus est, Gell. 5, 10, 16.—
3. In late Lat., to convict, Cod. Th. 11, 8, 1.—With inf.: nocuisse quibusdam, Amm. 26, 3, 1: tot suscepisse labores et pericula, id. 17, 9, 5.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincōnfūtō

Latin *fūtō Latin cōnfūtō From con- + *fūtō.

Descendants
  • Catalanconfutar
  • Germankonfutieren
  • Italianconfutare
  • Frenchconfuterfrom Middle French confuter
  • Englishconfutefrom Middle French confuter
  • Portugueseconfutar
  • Spanishconfutar
  • Dutchconfuteren
  • Galicianconfutar

Quick answers

What does cōnfūtō mean in Latin?
cōnfūtō, a verb, means “to suppress, restrain, check; to repress, diminish, impede, destroy; to refute, confute, disprove”.
What are the principal parts of cōnfūtō?
cōnfūtō, cōnfūtāre, cōnfūtāvī, cōnfūtātum (first conjugation).
How do you pronounce cōnfūtō?
In classical Latin, [kõːˈfuː.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [koɱˈfuː.to].
Where does cōnfūtō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin cōnfūtō.