noun · masculinesecond declension
condiscipulus
condiscipulus m (genitive condiscipulī)
Classical[kɔn.dɪsˈkɪ.pʊ.ɫʊs]Ecclesiastical[kon.diʃˈʃiː.pu.lus]
Meaning
- masculineschoolmate
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | condiscipulus | condiscipulī |
| genitive | condiscipulī | condiscipulōrum |
| dative | condiscipulō | condiscipulīs |
| accusative | condiscipulum | condiscipulōs |
| ablative | condiscipulō | condiscipulīs |
| vocative | condiscipule | condiscipulī |
con-discĭpŭlus, i,m.,
I. a school-mate, companion at school, Cic. Tusc. 1, 18, 41; id. Att. 5, 19, 3; Nep. Att. 1, 3; Sen. Ep. 66; Quint. 1, 2, 26; 2, 2, 12; Suet. Ner. 22; id. Vit. 14; Plin. Ep. 1, 19, 1.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
con-discipulus ī, m
a school - mate, fellowpupil: mens: generosi, N.
Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latincondiscipulus
Latin discipulus Latin condiscipulus From con- + discipulus (“pupil”).