noun · femininefirst declension
concuba
concuba f (genitive concubae)
Classical[ˈkɔŋ.kʊ.ba]Ecclesiastical[ˈkɔŋ.ku.ba]
Meaning
- Medieval Latinfeminineconcubine (synonym of concubīna)
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | concuba | concubae |
| genitive | concubae | concubārum |
| dative | concubae | concubīs |
| accusative | concubam | concubās |
| ablative | concubā | concubīs |
| vocative | concuba | concubae |
Origins
From concumbō (“to lie with”), from con- + *cumbō.
Descendants
- Old Italianconcova