noun · femininethird declension
concrētiō
concrētiō f (genitive concrētiōnis)
Meaning
- the formation of solid material
- compaction; concretion
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | concrētiō | concrētiōnēs |
| genitive | concrētiōnis | concrētiōnum |
| dative | concrētiōnī | concrētiōnibus |
| accusative | concrētiōnem | concrētiōnēs |
| ablative | concrētiōne | concrētiōnibus |
| vocative | concrētiō | concrētiōnēs |
concrētĭo, ōnis, f. concresco.
I. Abstr., compacting, uniting, condensing, congealing (opp. liquor), Cic. Univ. 14 init.:
individuorum corporum concretio, id. N. D. 1, 25, 71: prava corporis, Firm. Math. 1, 3: substantiarum, Tert. Anim. 52.—II. Concr., materiality, matter:
(deus) mens soluta quaedam et libera segregata ab omni concretione mortali, Cic. Tusc. 1, 27, 66; cf. Lact. 1, 5.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
concrētiō ōnis, f
concresco, a compacting, condensing, congealing: corporum.—Matter, substance: mortalis.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin concrētiō From concrēscō + -tiō.
Descendants
- Catalanconcreció
- Englishconcretion
- Frenchconcrétion
- Italianconcrezione
- Portugueseconcreção
- Spanishconcreción