LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

concrētiō

concrētiō f (genitive concrētiōnis)

Meaning

  1. the formation of solid material
  2. compaction; concretion

Declension

declension
formsingularplural
nominativeconcrētiōconcrētiōnēs
genitiveconcrētiōnisconcrētiōnum
dativeconcrētiōnīconcrētiōnibus
accusativeconcrētiōnemconcrētiōnēs
ablativeconcrētiōneconcrētiōnibus
vocativeconcrētiōconcrētiōnēs

concrētĭo, ōnis, f. concresco.
I. Abstr., compacting, uniting, condensing, congealing (opp. liquor), Cic. Univ. 14 init.: individuorum corporum concretio, id. N. D. 1, 25, 71: prava corporis, Firm. Math. 1, 3: substantiarum, Tert. Anim. 52.—
II. Concr., materiality, matter: (deus) mens soluta quaedam et libera segregata ab omni concretione mortali, Cic. Tusc. 1, 27, 66; cf. Lact. 1, 5.

Origins

Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin concrētiō From concrēscō + -tiō.

Descendants
  • Catalanconcreció
  • Englishconcretion
  • Frenchconcrétion
  • Italianconcrezione
  • Portugueseconcreção
  • Spanishconcreción

Quick answers

What does concrētiō mean in Latin?
concrētiō, a noun, means “the formation of solid material; compaction; concretion”.
What is the genitive of concrētiō?
The genitive singular is concrētiōnis. concrētiō is feminine, third declension.