noun · masculinesecond declension
concaptīvus
concaptīvus m (genitive concaptīvī)
Meaning
- fellow-prisoner/captive
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | concaptīvus | concaptīvī |
| genitive | concaptīvī | concaptīvōrum |
| dative | concaptīvō | concaptīvīs |
| accusative | concaptīvum | concaptīvōs |
| ablative | concaptīvō | concaptīvīs |
| vocative | concaptīve | concaptīvī |
Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latinconcaptīvus
Latin captīvus Latin concaptīvus From con- + captīvus.