noun · masculinefourth declension
cōnātus
cōnātus m (genitive cōnātūs)
Classical[koːˈnaː.tʊs]Ecclesiastical[koˈnaː.tus]
Meaning
- attempt, effort, exertion, struggle
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | cōnātus | cōnātūs |
| genitive | cōnātūs | cōnātuum |
| dative | cōnātuī | cōnātibus |
| accusative | cōnātum | cōnātūs |
| ablative | cōnātū | cōnātibus |
| vocative | cōnātus | cōnātūs |
cōnātus, ūs, m. conor.
I. Abstr., an effort, exertion, struggle, endeavor: ue ista hercle magno jam conatu magnas nugas dixerit, Ter. Heaut. 4, 1, 8:
quo majore conatu studioque aguntur, Cic. Quint. 14, 47: omnem sui tribunatus conatum in meam perniciem parare, id. Fam. 5, 2, 6: Genucius ad hostes magno conatu profectus, Liv. 7, 6, 9: in ipso conatu rerum circumegit se annus, i. e. just as the affair was well begun, id. 9, 18, 15 Weissenb. ad loc.: vixdum inchoatis rebus in ipso conatu gerendi belli, id. 32, 28, 4.—B. Trop., an impulse, inclination, tendency:
dedit natura beluis et sensum et appetitum, ut altero conatum haberent ad naturales pastus capessendos, altero secernerent, etc., Cic. N. D. 2, 47, 122: nulla est ullo in genere laus orationis, cujus in nostris orationibus non sit aliqua si non perfectio, at conatus tamen atque adumbratio, id. Or. 29, 103: se ad hostes contulit conatumque iracundiae suae morte sedavit, id. Brut. 10, 42.—II. Concr., an attempt, effort, undertaking, enterprise, endeavor.
(a). Sing.:
alii, si perrumpere possent conati ... telis repulsi hoc conatu destiterunt, Caes. B. G. 1, 8 fin.: principem esse ad conatum exercitus conparandi, Cic. Phil. 10, 11, 24: hac ego religione non sum ab hoc conatu repulsus, id. Or. 11, 36: si in me impetum facere conabitur ... ejus conatum refutabo, id. Har. Resp. 4, 7: Icarus primo statim conatu decidit, Suet. Ner. 12: a conatu resistendi deterritus se dedidit, Nep. Dat. 4, 5.—(b). Plur.:
compressi tuos nefarios conatus, Cic. Cat. 1, 5, 11: perditi, id. Off. 1, 30, 109: quod conatus adversariorum infregissent, Caes. B, G. 2, 21: aut opprimet hominem aut omnis ejus motus conatusque prohibebit, Cic. Cat. 2, 12, 26: multis frustra conatibus captis, Liv. 3, 5, 6; 9, 4, 1; 21, 29, 5: conatibus alicujus accedere, Suet. Oth. 4: in mediis conatibus aegri Succidimus, Verg. A. 12, 910: obstare conatibus nostris, Ov. R. Am. 683; Auct. B. Alex. 9; cf.: optimi et clarissimi, Cic. Fam. 12, 10, 2: generosi, Quint. 2, 4, 4: crebri parvique, id. 8, 5, 29: ingentes adversus Germaniam, Tac. Agr. 13: vibrare nudis conatibus hastam, Sil. 13, 161: conatus alicujus supra vires, Scrib. Comp. 101.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
cōnātus
P. of conor.
cōnātus ūs, m
conor, an attempt, effort, undertaking, enterprise, endeavor: audax, L.: hoc conatu destiterunt, Cs.: princeps ad conatum exercitūs conparandi: conatum Antoni reppulerunt: de spe conatuque depulsus: compressi tuos conatūs: multis frustra conatibus captis, L.: in mediis conatibus aegri Succidimus, V. — Effort, exertion, struggle, endeavor: quo maiore conatu aguntur: ad hostes magno conatu profectus, L. — A beginning, undertaking: in ipso conatu rerum circumegit se annus, L.: tantis fatum conatibus obstat, O.—Fig., an impulse, inclination, tendency: conatum habere ad pastūs capessendos.
Origins
Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin cōnātus From cōnor (“try, attempt”) + -tus.
Descendants
- Englishconatus
- Italianconato
- Spanishconato