noun · masculinefirst declension
compatriōta
compatriōta m (genitive compatriōtae)
Classical[kɔm.pa.triˈoː.ta]Ecclesiastical[kom.pa.triˈɔː.ta]
Meaning
- rarefellow countryman, compatriot
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | compatriōta | compatriōtae |
| genitive | compatriōtae | compatriōtārum |
| dative | compatriōtae | compatriōtīs |
| accusative | compatriōtam | compatriōtās |
| ablative | compatriōtā | compatriōtīs |
| vocative | compatriōta | compatriōtae |
com-patrĭōta, ae, m.,
I. a fellow-citizen, συμπολίτης, Gloss. Gr. Lat.
Origins
From con- + patriōta, likely a calque of Ancient Greek συμπατριώτης (sumpatriṓtēs).
Descendants
- Catalancompatriota
- Frenchcompatriote
- Englishcompatriotfrom French compatriote
- Romaniancompatriotfrom French compatriote
- Italiancompatriota
- Portuguesecompatriota
- Spanishcompatriota
- Galiciancompatriota