noun · neutersecond declension
commissum
commissum n (genitive commissī)
Classical[kɔmˈmɪs.sũː]Ecclesiastical[komˈmis.sum]
Meaning
- neuterundertaking, enterprise
- neutertrust, secret
- neuterthing confiscated or entrusted
- neutercrime
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | commissum | commissa |
| genitive | commissī | commissōrum |
| dative | commissō | commissīs |
| accusative | commissum | commissa |
| ablative | commissō | commissīs |
| vocative | commissum | commissa |
commissum, i, n., v. committo
I. fin.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
commissum ī, n
committo, an undertaking, enterprise: audacter commissum corrigere, L.—A transgression, offence, fault, crime: sacrum: turpe, H.: commissi praemia, O.: poenā commissa luere, offences, V.—A secret, trust: enuntiare commissa: commissa celare, N.: tacere, H.: retinere, H.
Origins
Nominalization of commissus.