LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

comminuō

comminuō (present infinitive comminuere, perfect active comminuī, supine comminūtum)
Classical[kɔmˈmɪ.nu.oː]Ecclesiastical[komˈmiː.nu.o]

Meaning

  1. to break or crumble into small pieces; to pulverize or comminute
  2. to lessen

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.comminuōcomminuēbamcomminuamcomminuīcomminueramcomminuerō
2nd sg.comminuiscomminuēbāscomminuēscomminuistīcomminuerāscomminueris
3rd sg.comminuitcomminuēbatcomminuetcomminuitcomminueratcomminuerit
1st pl.comminuimuscomminuēbāmuscomminuēmuscomminuimuscomminuerāmuscomminuerimus
2nd pl.comminuitiscomminuēbātiscomminuētiscomminuistiscomminuerātiscomminueritis
3rd pl.comminuuntcomminuēbantcomminuentcomminuērunt
comminuēre
comminuerantcomminuerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.comminuamcomminueremcomminuerimcomminuissem
2nd sg.comminuāscomminuerēscomminuerīscomminuissēs
3rd sg.comminuatcomminueretcomminueritcomminuisset
1st pl.comminuāmuscomminuerēmuscomminuerīmuscomminuissēmus
2nd pl.comminuātiscomminuerētiscomminuerītiscomminuissētis
3rd pl.comminuantcomminuerentcomminuerintcomminuissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.comminuorcomminuēbarcomminuar
2nd sg.comminueris
comminuere
comminuēbāris
comminuēbāre
comminuēris
comminuēre
3rd sg.comminuiturcomminuēbāturcomminuētur
1st pl.comminuimurcomminuēbāmurcomminuēmur
2nd pl.comminuiminīcomminuēbāminīcomminuēminī
3rd pl.comminuunturcomminuēbanturcomminuentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.comminuarcomminuerer
2nd sg.comminuāris
comminuāre
comminuerēris
comminuerēre
3rd sg.comminuāturcomminuerētur
1st pl.comminuāmurcomminuerēmur
2nd pl.comminuāminīcomminuerēminī
3rd pl.comminuanturcomminuerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.comminuecomminuere
pres. 2nd pl.comminuitecomminuiminī
fut. 2nd sg.comminuitōcomminuitor
fut. 3rd sg.comminuitōcomminuitor
fut. 2nd pl.comminuitōte—
fut. 3rd pl.comminuuntōcomminuuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecomminuerecomminuī
perfect infinitivecomminuissecomminūtum esse
future infinitivecomminūtūrum essecomminūtum īrī
present participlecomminuēns—
perfect participle—comminūtus
comminūta, comminūtā, comminūtae, comminūtam, comminūtārum, comminūtās, comminūte, comminūtī, comminūtīs, comminūtō, comminūtōrum, comminūtōs
future participlecomminūtūrus
comminūtūra, comminūtūrā, comminūtūrae, comminūtūram, comminūtūrārum, comminūtūrās, comminūtūre, comminūtūrī, comminūtūrīs, comminūtūrō, comminūtūrōrum, comminūtūrōs, comminūtūrum
comminuendus
comminuenda, comminuendā, comminuendae, comminuendam, comminuendārum, comminuendās, comminuende, comminuendīs, comminuendōrum, comminuendōs
gerundcomminuendī, comminuendō, comminuendumsupinecomminūtum, comminūtū

com-mĭnŭo, ŭi, ūtum, 3, v. a.,
I. to make small, either by breaking into many small parts, or by removing parts from the whole (class. in prose and poetry).
I. To separate into small parts, to break or crumble to pieces, to crush, split, etc.: saxo cere comminuit brum, Enn. ap. Serv. ad Verg. A. 1, 412 (Ann. v. 586 Vahl.): fores et postes securibus, Plaut. Bacch. 5, 1, 31: ossa atque artua illo scipione, id. Men. 5, 2, 103: tibi caput, id. Rud. 4, 4, 74: illi statuam... deturbant, affligunt, comminuunt, dissipant, Cic. Pis. 38, 93: scalas, Sall. J. 60, 7: anulum, Cic. Verr. 2, 4, 25, § 56: lapidem, Plin. 2, 103, 106, § 233: vitrea, Stat. S. 1, 6, 73: fabas molis, Ov. Med. Fac. 72: vasa crystallina, Petr. 64.—Also of medicines: calculos, Plin. 20, 4, 13, § 23.—Fig.: diem articulatim, i.e. to divide into hours, Plaut. ap. Gell. 3, 3, 5.—
II. To lessen, diminish.
A. Lit. (very rare): argenti pondus et auri, * Hor. S. 1, 1, 43: opes civitatis, Cic. Verr. 2, 5, 37, § 98: regni opes, Sall. J. 62, 1.—
2. Transf. to persons: re familiari comminuti sumus, Cic. Att. 4, 3, 6.—
B. Trop. (freq.), to weaken, impair, enervate: nullum esse officium tam sanctum atque solenne, quod non avaritia comminuere atque violare soleat, Cic. Quint. 8, 26: ingenia, Quint. 1, 7, 33; cf.: ingenii vires, Ov. P. 3, 3, 34; and, animum, Plin. Ep. 9, 2, 1.—
2. Transf. to persons: Viriathus, quem C. Laelius praetor fregit et comminuit, Cic. Off. 2, 11, 40; so of enemies, Flor. 1, 3, 3; 2, 6, 28: nec te natalis origo Comminuit (i. e. animum tuum), Ov. M. 12, 472: lacrimis comminuēre meis, i.e. vinceris, commoveberis, id. H. 3, 134.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincomminuō

Proto-Indo-European *mey- Proto-Indo-European *-néwti Proto-Indo-European *minéwti Proto-Italic *minuō Latin minuō Latin comminuō From con- + minuō.

Quick answers

What does comminuō mean in Latin?
comminuō, a verb, means “to break or crumble into small pieces; to pulverize or comminute; to lessen”.
What are the principal parts of comminuō?
comminuō, comminuere, comminuī, comminūtum (third conjugation).
How do you pronounce comminuō?
In classical Latin, [kɔmˈmɪ.nu.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [komˈmiː.nu.o].
Where does comminuō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin comminuō.