LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation, deponent

comminīscor

comminīscor (present infinitive comminīscī, perfect active commentus sum)
Classical[kɔm.mɪˈniːs.kɔr]Ecclesiastical[kom.miˈnis.kor]

Meaning

  1. deponentto devise, contrive, invent

Conjugation conjugation 3 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.comminīscorcomminīscēbarcomminīscar———
2nd sg.comminīsceris
comminīscere
comminīscēbāris
comminīscēbāre
comminīscēris
comminīscēre
———
3rd sg.comminīsciturcomminīscēbāturcomminīscētur———
1st pl.comminīscimurcomminīscēbāmurcomminīscēmur———
2nd pl.comminīsciminīcomminīscēbāminīcomminīscēminī———
3rd pl.comminīscunturcomminīscēbanturcomminīscentur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.comminīscarcomminīscerer——
2nd sg.comminīscāris
comminīscāre
comminīscerēris
comminīscerēre
——
3rd sg.comminīscāturcomminīscerētur——
1st pl.comminīscāmurcomminīscerēmur——
2nd pl.comminīscāminīcomminīscerēminī——
3rd pl.comminīscanturcomminīscerentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.comminīscere—
pres. 2nd pl.comminīsciminī—
fut. 2nd sg.comminīscitor—
fut. 3rd sg.comminīscitor—
fut. 3rd pl.comminīscuntor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecomminīscī—
perfect infinitivecommentum esse—
future infinitivecommentūrum esse—
present participlecomminīscēns—
perfect participlecommentus
commenta, commentā, commentae, commentam, commentārum, commentās, commente, commentī, commentīs, commentō, commentōrum, commentōs
—
future participlecommentūrus
commentūra, commentūrā, commentūrae, commentūram, commentūrārum, commentūrās, commentūre, commentūrī, commentūrīs, commentūrō, commentūrōrum, commentūrōs, commentūrum
comminīscendus
comminīscundus, comminīscenda, comminīscendā, comminīscendae, comminīscendam, comminīscendārum, comminīscendās, comminīscende, comminīscendīs, comminīscendōrum, comminīscendōs
gerundcomminīscendī, comminīscendō, comminīscendumsupinecommentum, commentū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

opinionum commenta (N. D. 2. 2. 5)
chimeras.
opinionum commenta, ineptiae, monstra, portenta
extravagant fictions of fancy.

com-mĭniscor (con-m-), mentus, 3,
I. v. a. dep. [miniscor, whence also reminiscor, stem men, whence mens, memini; cf. Varr. L. L. 6, § 44] (lit. to ponder carefully, to reflect upon; hence, as a result of reflection; cf. 1. commentor, II.), to devise something by careful thought, to contrive, invent, feign.
I. (Class., of something untrue; esp. freq. in Plaut.) Reperi, comminiscere, cedo calidum consilium cito, Plaut. Mil. 2, 2, 71: fabricare quidvis, quidvis comminiscere, id. As. 1, 1, 89: mendacium, id. Ps. 2, 3, 23: dolum docte, id. ib. 4, 7, 64: maledicta, id. Bacch. 4, 9, 58: quid agam? aut quid comminiscar, Ter. Heaut. 4, 2, 7: nec me hoc commentum putes, Cic. Att. 6, 1, 8: tantum scelus, * Quint. 5, 13, 30.—With relative - clause: neque quo pacto celem probrum queo comminisci, Plaut. Aul. 1, 1, 30; 1, 1, 37: fac Amphitruonem ab aedibus Ut abigas quovis pacto commentus sies, id. Am. 3, 3, 24 (cf. infra, P. a.).—
B. Of philosophic fiction (cf. commenticius), as antith. to actual, real: Epicurus monogrammos deos et nihil agentes commentus est, Cic. N. D. 2, 23, 59; so, occurrentia nescio quae, id. Fin. 4, 16, 43: quaedam, id. Fat. 3, 5.—
II. In gen., to devise, invent, contrive: nihil adversus tale machinationis genus parare aut comminisci oppidani conabantur, Liv. 37, 5, 5: id vectigal commentum alterum ex censoribus satis credebant, id. 29, 37, 4: novas litteras, Suet. Claud. 41: novum balinearum usum, id. Calig. 37; Flor. 2, 6, 27: Phoenices, litteras et litterarum operas, aliasque etiam artes, maria navibus adire, classe confligere, etc., Mel. 1, 12, 1: excubias nocturnas vigilesque, Suet. Aug. 30; id. Ner. 34; id. Vesp. 23. !*?
1. P. a.: commentus, a, um, in pass. signif., devised, invented, feigned, contrived, fictitious: dat gemitus fictos commentaque funera narrat, Ov. M. 6, 565: sacra, id. ib. 3, 558; 4, 37; id. A. A. 1, 319: crimen, Liv. 26, 27, 8: fraus, Paul. Sent. 5, 4, 8.—Hence,
2. Subst.: commentum, i, n.
A. (Class.) An invention, fabrication, fiction, falsehood: ipsis commentum placet, Ter. And. 1, 3, 20: opinionum commenta delet dies, Cic. N. D. 2, 2, 5 (cf. just before: opiniones fictas atque vanas): non sine aliquo commento miraculi, Liv. 1, 19, 5: mixta rumorum, Ov. M. 12, 54: animi, id. ib. 13, 38.—
B. Since the Aug. per., sometimes, a contrivance, Liv. 29, 37, 6; Suet. Vesp. 18; Just. 22, 4, 3 al.—
C. Nefanda, a project, plan, Just. 21, 4, 3: callidum, Dig. 27, 9, 9. —
D. A stratagem, in war, Flor. 1, 11, 2.—
E. A rhetorical figure, equiv. to commentatio, = ἐνθύμημα, Vitellius ap. Quint. 9, 2, 107; cf. id. ib. 5, 10, 1.

Origins

By surface analysis, com- + miniscor. The precise etymology is uncertain, although it probably derives from the affixation of com- + to a term derived from the addition of the inchoative suffix -sco to a term derived from Proto-Indo-European *mn̥yétor. Ultimately from the root *men- (“to think”).

Quick answers

What does comminīscor mean in Latin?
comminīscor, a verb, means “to devise, contrive, invent”.
What are the principal parts of comminīscor?
comminīscor, comminīscī, commentus sum (third conjugation, deponent).
How do you pronounce comminīscor?
In classical Latin, [kɔm.mɪˈniːs.kɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [kom.miˈnis.kor].