noun · femininethird declension
comminātiō
comminātiō f (genitive comminātiōnis)
Classical[kɔm.mɪˈnaː.ti.oː]Ecclesiastical[kom.miˈnat.t͡si.o]
Meaning
- threat, menace
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | comminātiō | comminātiōnēs |
| genitive | comminātiōnis | comminātiōnum |
| dative | comminātiōnī | comminātiōnibus |
| accusative | comminātiōnem | comminātiōnēs |
| ablative | comminātiōne | comminātiōnibus |
| vocative | comminātiō | comminātiōnēs |
commĭnātĭo, ōnis, f. id.,
I. a threatening, menacing (rare, but in good prose): orationis tamquam armorum, * Cic. de Or. 3, 54, 206 (cf. Quint. 9, 1, 33):
taurorum, Plin. 8, 45, 70, § 181; Dig. 26, 7, 7, § 7.—In plur.: imperiosae, Tiro ap. Gell. 7, 3, 13: Hannibalis, Liv. 26, 8, 3: Tiberii, Suet. Tib. 37.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
comminātiō ōnis, f
comminor, a threatening, menacing: orationis tamquam armorum. — Plur: Hannibalis, L.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin comminātiō From comminor + -tiō.
Descendants
- Italiancomminazione
- Spanishconminación