LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

commaculō

commaculō (present infinitive commaculāre, perfect active commaculāvī, supine commaculātum)
Classical[kɔmˈma.kʊ.ɫoː]Ecclesiastical[komˈmaː.ku.lo]

Meaning

  1. to stain, spot
  2. to pollute, defile, soil

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.commaculōcommaculābamcommaculābōcommaculāvīcommaculāveram
commaculāram
commaculāverō
commaculārō
2nd sg.commaculāscommaculābāscommaculābiscommaculāvistī
commaculāstī
commaculāverās
commaculārās
commaculāveris
commaculāris
3rd sg.commaculatcommaculābatcommaculābitcommaculāvit
commaculāt
commaculāverat
commaculārat
commaculāverit
commaculārit
1st pl.commaculāmuscommaculābāmuscommaculābimuscommaculāvimus
commaculāmus
commaculāverāmus
commaculārāmus
commaculāverimus
commaculārimus
2nd pl.commaculātiscommaculābātiscommaculābitiscommaculāvistis
commaculāstis
commaculāverātis
commaculārātis
commaculāveritis
commaculāritis
3rd pl.commaculantcommaculābantcommaculābuntcommaculāvērunt
commaculārunt, commaculāvēre
commaculāverant
commaculārant
commaculāverint
commaculārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.commaculemcommaculāremcommaculāverim
commaculārim
commaculāvissem
commaculāssem
2nd sg.commaculēscommaculārēscommaculāverīs
commaculārīs
commaculāvissēs
commaculāssēs
3rd sg.commaculetcommaculāretcommaculāverit
commaculārit
commaculāvisset
commaculāsset
1st pl.commaculēmuscommaculārēmuscommaculāverīmus
commaculārīmus
commaculāvissēmus
commaculāssēmus
2nd pl.commaculētiscommaculārētiscommaculāverītis
commaculārītis
commaculāvissētis
commaculāssētis
3rd pl.commaculentcommaculārentcommaculāverint
commaculārint
commaculāvissent
commaculāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.commaculorcommaculābarcommaculābor
2nd sg.commaculāris
commaculāre
commaculābāris
commaculābāre
commaculāberis
commaculābere
3rd sg.commaculāturcommaculābāturcommaculābitur
1st pl.commaculāmurcommaculābāmurcommaculābimur
2nd pl.commaculāminīcommaculābāminīcommaculābiminī
3rd pl.commaculanturcommaculābanturcommaculābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.commaculercommaculārer
2nd sg.commaculēris
commaculēre
commaculārēris
commaculārēre
3rd sg.commaculēturcommaculārētur
1st pl.commaculēmurcommaculārēmur
2nd pl.commaculēminīcommaculārēminī
3rd pl.commaculenturcommaculārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.commaculācommaculāre
pres. 2nd pl.commaculātecommaculāminī
fut. 2nd sg.commaculātōcommaculātor
fut. 3rd sg.commaculātōcommaculātor
fut. 2nd pl.commaculātōte—
fut. 3rd pl.commaculantōcommaculantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecommaculārecommaculārī
perfect infinitivecommaculāvisse
commaculāsse
commaculātum esse
future infinitivecommaculātūrum essecommaculātum īrī
present participlecommaculāns—
perfect participle—commaculātus
commaculāta, commaculātā, commaculātae, commaculātam, commaculātārum, commaculātās, commaculātī, commaculātōrum, commaculātōs
future participlecommaculātūrus
commaculātūra, commaculātūrā, commaculātūrae, commaculātūram, commaculātūrārum, commaculātūrās, commaculātūre, commaculātūrī, commaculātūrīs, commaculātūrō, commaculātūrōrum, commaculātūrōs, commaculātūrum
commaculandus
commaculanda, commaculandā, commaculandae, commaculandam, commaculandārum, commaculandās, commaculande, commaculandīs, commaculandōrum, commaculandōs
gerundcommaculandī, commaculandō, commaculandumsupinecommaculātum, commaculātū

com-măcŭlo, āvi, ātum, 1, v. a.,
I. to spot, stain, pollute, defile on all sides (rare but class.).
I. Lit.: sanguine manus, Verg. E. 8, 48: sanguine suo altaria deūm, Tac. A. 1, 39: commaculatus sanguine, Paul. Nol. 6, 164.—
II. Trop.: se isto infinito ambitu, * Cic. Cael. 7, 16: se cum Jugurthā miscendo, Sall. J. 102, 5: pia templa domosque occursu, Stat. Th. 11, 752: se consortiis aliquorum, Cod. Th. 3, 12, 3: vidnitatem stupri procacitate, ib. 3, 16, 2: flagitiis commaculatus, Tac. A. 16, 32: nam praeter satellites commaculatos quis eadem volt? Sall. H. 1, 41, 21 Dietscn.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincommaculō

Proto-Indo-European *smeH- Proto-Indo-European *-trom Proto-Indo-European *-tlóm Proto-Indo-European *sm̥Htlóm Proto-Italic *smaklomder. Latin macula Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin maculō Latin commaculō From con- + maculō.

Quick answers

What does commaculō mean in Latin?
commaculō, a verb, means “to stain, spot; to pollute, defile, soil”.
What are the principal parts of commaculō?
commaculō, commaculāre, commaculāvī, commaculātum (first conjugation).
How do you pronounce commaculō?
In classical Latin, [kɔmˈma.kʊ.ɫoː]; in ecclesiastical (church) Latin, [komˈmaː.ku.lo].
Where does commaculō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin commaculō.