verbfirst conjugation
commaculō
commaculō (present infinitive commaculāre, perfect active commaculāvī, supine commaculātum)
Classical[kɔmˈma.kʊ.ɫoː]Ecclesiastical[komˈmaː.ku.lo]
Meaning
- to stain, spot
- to pollute, defile, soil
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | commaculō | commaculābam | commaculābō | commaculāvī | commaculāveram commaculāram | commaculāverō commaculārō |
| 2nd sg. | commaculās | commaculābās | commaculābis | commaculāvistī commaculāstī | commaculāverās commaculārās | commaculāveris commaculāris |
| 3rd sg. | commaculat | commaculābat | commaculābit | commaculāvit commaculāt | commaculāverat commaculārat | commaculāverit commaculārit |
| 1st pl. | commaculāmus | commaculābāmus | commaculābimus | commaculāvimus commaculāmus | commaculāverāmus commaculārāmus | commaculāverimus commaculārimus |
| 2nd pl. | commaculātis | commaculābātis | commaculābitis | commaculāvistis commaculāstis | commaculāverātis commaculārātis | commaculāveritis commaculāritis |
| 3rd pl. | commaculant | commaculābant | commaculābunt | commaculāvērunt commaculārunt, commaculāvēre | commaculāverant commaculārant | commaculāverint commaculārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | commaculem | commaculārem | commaculāverim commaculārim | commaculāvissem commaculāssem |
| 2nd sg. | commaculēs | commaculārēs | commaculāverīs commaculārīs | commaculāvissēs commaculāssēs |
| 3rd sg. | commaculet | commaculāret | commaculāverit commaculārit | commaculāvisset commaculāsset |
| 1st pl. | commaculēmus | commaculārēmus | commaculāverīmus commaculārīmus | commaculāvissēmus commaculāssēmus |
| 2nd pl. | commaculētis | commaculārētis | commaculāverītis commaculārītis | commaculāvissētis commaculāssētis |
| 3rd pl. | commaculent | commaculārent | commaculāverint commaculārint | commaculāvissent commaculāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | commaculor | commaculābar | commaculābor |
| 2nd sg. | commaculāris commaculāre | commaculābāris commaculābāre | commaculāberis commaculābere |
| 3rd sg. | commaculātur | commaculābātur | commaculābitur |
| 1st pl. | commaculāmur | commaculābāmur | commaculābimur |
| 2nd pl. | commaculāminī | commaculābāminī | commaculābiminī |
| 3rd pl. | commaculantur | commaculābantur | commaculābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | commaculer | commaculārer |
| 2nd sg. | commaculēris commaculēre | commaculārēris commaculārēre |
| 3rd sg. | commaculētur | commaculārētur |
| 1st pl. | commaculēmur | commaculārēmur |
| 2nd pl. | commaculēminī | commaculārēminī |
| 3rd pl. | commaculentur | commaculārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | commaculā | commaculāre |
| pres. 2nd pl. | commaculāte | commaculāminī |
| fut. 2nd sg. | commaculātō | commaculātor |
| fut. 3rd sg. | commaculātō | commaculātor |
| fut. 2nd pl. | commaculātōte | — |
| fut. 3rd pl. | commaculantō | commaculantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | commaculāre | commaculārī |
| perfect infinitive | commaculāvisse commaculāsse | commaculātum esse |
| future infinitive | commaculātūrum esse | commaculātum īrī |
| present participle | commaculāns | — |
| perfect participle | — | commaculātus commaculāta, commaculātā, commaculātae, commaculātam, commaculātārum, commaculātās, commaculātī, commaculātōrum, commaculātōs |
| future participle | commaculātūrus commaculātūra, commaculātūrā, commaculātūrae, commaculātūram, commaculātūrārum, commaculātūrās, commaculātūre, commaculātūrī, commaculātūrīs, commaculātūrō, commaculātūrōrum, commaculātūrōs, commaculātūrum | commaculandus commaculanda, commaculandā, commaculandae, commaculandam, commaculandārum, commaculandās, commaculande, commaculandīs, commaculandōrum, commaculandōs |
gerundcommaculandī, commaculandō, commaculandumsupinecommaculātum, commaculātū
com-măcŭlo, āvi, ātum, 1, v. a.,
I. to spot, stain, pollute, defile on all sides (rare but class.).
I. Lit.:
sanguine manus, Verg. E. 8, 48: sanguine suo altaria deūm, Tac. A. 1, 39: commaculatus sanguine, Paul. Nol. 6, 164.—II. Trop.: se isto infinito ambitu, * Cic. Cael. 7, 16:
se cum Jugurthā miscendo, Sall. J. 102, 5: pia templa domosque occursu, Stat. Th. 11, 752: se consortiis aliquorum, Cod. Th. 3, 12, 3: vidnitatem stupri procacitate, ib. 3, 16, 2: flagitiis commaculatus, Tac. A. 16, 32: nam praeter satellites commaculatos quis eadem volt? Sall. H. 1, 41, 21 Dietscn.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
com-maculō āvī, ātus, āre,
to spot, stain, pollute, defile: sanguine manūs, V.—Fig., to disgrace, stain: se ambitu: se cum Iugurthā miscendo, S.
Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latincommaculō
Proto-Indo-European *smeH- Proto-Indo-European *-trom Proto-Indo-European *-tlóm Proto-Indo-European *sm̥Htlóm Proto-Italic *smaklomder. Latin macula Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin maculō Latin commaculō From con- + maculō.