LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, deponent

cōmissor

cōmissor (present infinitive cōmissārī, perfect active cōmissātus sum)
Classical[koːˈmɪs.sɔr]Ecclesiastical[koˈmis.sor]

Meaning

  1. deponentto carouse, revel, make merry
  2. deponentto hold a festive procession

Conjugation conjugation 1 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.cōmissorcōmissābarcōmissābor———
2nd sg.cōmissāris
cōmissāre
cōmissābāris
cōmissābāre
cōmissāberis
cōmissābere
———
3rd sg.cōmissāturcōmissābāturcōmissābitur———
1st pl.cōmissāmurcōmissābāmurcōmissābimur———
2nd pl.cōmissāminīcōmissābāminīcōmissābiminī———
3rd pl.cōmissanturcōmissābanturcōmissābuntur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.cōmissercōmissārer——
2nd sg.cōmissēris
cōmissēre
cōmissārēris
cōmissārēre
——
3rd sg.cōmissēturcōmissārētur——
1st pl.cōmissēmurcōmissārēmur——
2nd pl.cōmissēminīcōmissārēminī——
3rd pl.cōmissenturcōmissārentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.cōmissāre—
pres. 2nd pl.cōmissāminī—
fut. 2nd sg.cōmissātor—
fut. 3rd sg.cōmissātor—
fut. 3rd pl.cōmissantor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecōmissārī—
perfect infinitivecōmissātum esse—
future infinitivecōmissātūrum esse—
present participlecōmissāns—
perfect participlecōmissātus
cōmissāta, cōmissātā, cōmissātae, cōmissātam, cōmissātārum, cōmissātās, cōmissāte, cōmissātī, cōmissātīs, cōmissātō, cōmissātōrum, cōmissātōs
—
future participlecōmissātūrus
cōmissātūra, cōmissātūrā, cōmissātūrae, cōmissātūram, cōmissātūrārum, cōmissātūrās, cōmissātūre, cōmissātūrī, cōmissātūrīs, cōmissātūrō, cōmissātūrōrum, cōmissātūrōs, cōmissātūrum
cōmissandus
cōmissanda, cōmissandā, cōmissandae, cōmissandam, cōmissandārum, cōmissandās, cōmissande, cōmissandīs, cōmissandōrum, cōmissandōs
gerundcōmissandī, cōmissandō, cōmissandumsupinecōmissātum, cōmissātū

cōmissor (on account of erroneous deriv. from comis, comedo, commensa, etc., often written cōmisor, commisor, commissor, cōmesor, cōmes-sor, commessor, commensor, etc.; v. Vel. Long. p. 2233; Liv. 40, 7, 5 Drak.; Quint. 11, 3, 57; Spald. and Zumpt), ātus, 1, v. dep., = κωμάζω (v. Lidd. and Scott in h. v.),
I. to hold a festive procession, to revel, make merry; of young people, who went about with music and dancing, to celebrate a festival, and finally returned to one of their companions, in order to carouse anew (class.; not in Cic.; cf., however, comissatio and comissator): nunc comissatum ibo ad Philolachetem, Plaut. Most. 1, 4, 5: ad fratrem, Liv. 40, 7, 5; 40, 13, 3: domum, Plaut. Most. 1, 4, 22: qui praetereat comissatum volo vocari, id. Stich. 5, 4, 4: in domum alicujus, * Hor. C. 4, 1, 11: intromittere aliquam comissatum, * Ter. Eun. 3, 1, 52.—Absol.: comissantium modo currum secuti sunt, Liv. 3, 29, 5; * Quint. 11, 3, 57; Suet. Calig. 32; id. Dom. 21; Petr. 25, 1.

Origins

From Ancient Greek κωμάζω (kōmázō, “revel, make merry”), from κῶμος (kômos). From erroneous derivations from comis, comedo, mensa etc. come its alternative spellings.

Quick answers

What does cōmissor mean in Latin?
cōmissor, a verb, means “to carouse, revel, make merry; to hold a festive procession”.
What are the principal parts of cōmissor?
cōmissor, cōmissārī, cōmissātus sum (first conjugation, deponent).
How do you pronounce cōmissor?
In classical Latin, [koːˈmɪs.sɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [koˈmis.sor].