noun · femininethird declension
combīnātiō
combīnātiō f (genitive combīnātiōnis)
Classical[kɔm.biːˈnaː.ti.oː]Ecclesiastical[kom.biˈnat.t͡si.o]
Meaning
- A joining, two by two
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | combīnātiō | combīnātiōnēs |
| genitive | combīnātiōnis | combīnātiōnum |
| dative | combīnātiōnī | combīnātiōnibus |
| accusative | combīnātiōnem | combīnātiōnēs |
| ablative | combīnātiōne | combīnātiōnibus |
| vocative | combīnātiō | combīnātiōnēs |
combīnātĭo, ōnis, f. combino,
I. a joining two by two, ζεῦξις κατὰ δύο, Gloss. Gr. Lat.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin combīnātiō From combīnō + -tiō.
Descendants
- Catalancombinació
- Englishcombination
- Frenchcombinaison
- GermanKombination
- Italiancombinazione
- Portuguesecombinação
- Romaniancombinație
- Spanishcombinación
- Galiciancombinación
- Russianкомбина́ция