LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

cognātiō

cognātiō f (genitive cognātiōnis)
Classical[kɔŋˈnaː.ti.oː]Ecclesiastical[koɲˈɲat.t͡si.o]

Meaning

  1. kindred (relationship by blood)
  2. consanguinity; affinity

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Necessarius · Propinquus · Cognatus · Consanguineus · Affinis

1. Necessarius means any one to whom one is bound by a permanent connection, whether of an official kind, as collega, patronus, cliens, or of a private nature, as familiaris, amicus, like προσήκοντες; propinquus, any one to whom one is bound by a family connection, a relation, like ἀγχιστεῖς and ἔται, as a species of cognatus and consanguineus, related by blood; affinis, a relation by marriage, or in law, like κηδεστής. 2. Cognatio is the relationship by blood existing among members of the same family, like σύναιμος; consanguinitas, the relationship of nations by derivation from a common origin, like συγγενής. Cæs. B. G. vii. 32. Hominem summæ potentiæ et magnæ cognationis: comp. with i. 11. Ambarri necessarii et consanguinei Æquorum. Liv. vii. 9. Suet. Cl. 25. Justin, xviii. 5. (v. 179.)

Declension

declension
formsingularplural
nominativecognātiōcognātiōnēs
genitivecognātiōniscognātiōnum
dativecognātiōnīcognātiōnibus
accusativecognātiōnemcognātiōnēs
ablativecognātiōnecognātiōnibus
vocativecognātiōcognātiōnēs

cognātĭo, ōnis, f. cognatus.
I. Lit., blood relationship, kindred, connection by birth.
A. Of men.
1. Absol.: societas ... quae nata a primo satu... serpit sensim foras, cognationibus primum, tum adfinitatibus, deinde amicitiis, post vicinitatibus, tum civibus, Cic. Fin. 5, 23, 65: frater noster cognatione patruelis, id. ib. 5, 1, 1: ut quisque te maxime cognatione, adfinitate, necessitudine aliquā attingebat, Cic. Verr. 2, 2, 10, § 27: cognationem commemorare, id. ib. 2, 2, 26, § 64: cognationis jura inpetrare, Plin. Pan. 37, 3: propinqua, a near or close relationship: cujus gloriae faveo propter propinquam cognationem, Cic. Lig. 3, 8: Barcina, propinquā cognatione Hannibali junctus, Liv. 23, 41, 2; cf. id. 6, 39, 4 (infra 2); Nep. praef. 7; Suet. Ner. 3; Curt. 5, 3, 12; 6, 11, 20; for which: artissimā cognatione alicui junctum esse, Just. 5, 6, 4: longa or longinqua, a distant relationship: longā quidem cognatione stirpi regiae adnexus, Curt. 4, 1, 19: Alexandrum etiam longinquā cognatione contingere, id. 10, 10, 19. —
2. With cum: dicere, sibi cum eo amicitiam cognationemque esse, Cic. Verr. 2, 2, 26, § 64: nulla tibi cum isto cognatio, nulla necessitudo, id. ib. 2, 5, 68, § 176; cf. id. ib. 2, 4, 33, § 72: agere mecum per cognationem quae mihi secum esset, id. Att. 12, 49, 1.—
3. With gen. pers.: deorum cognationem agnoscerem non invitus ( = cum dis), Cic. N. D. 1, 32, 91; cf.: deorum cognatione teneri, id. Div. 1, 30, 64: dictatorem propinquā cognatione Licini se apud patres excusare solitum, Liv. 6, 39, 4: Alexandro cognatio Bubaris non Darei tantum temporibus pacem praestitit, Just. 7, 4, 1; 12, 3, 1.—
B. Of animals: equorum, Plin. 8, 42, 64, § 157: caprarum, id. 8, 50, 76, § 203.—
C. Of plants: arborum, Plin. 16, 12, 23, § 61: caeparum, id. 19, 6, 33, § 108: papyri cum calamis, id. 16, 36, 64, § 157.—
II. Transf., concr., kindred, relations, persons, allied by descent: homo summae potentiae et magnae cognationis, Caes. B. G. 7, 32: hoc commune dedecus familiae, cognationis, nominis, Cic. Clu. 6, 16: cum tibi tota cognatio sarraco advehatur, id. ap. Quint. 8, 3, 21.—
III. Trop.
A. In gen., relationship, association, intimate or natural connection, agreement, kindred, resemblance, affinity (freq. and class.): quibus (poëtis) est maxima cognatio cum oratoribus, Cic. de Or. 3, 7, 27; id. Ac. 2, 36, 115: cognatio studiorum et artium, Cic. Verr. 2, 4, 37, § 81; cf.: omnes artes ... quasi cognatione quādam inter se continentur, id. Arch. 1, 2: numerus... nec habebat aliquam necessitudinem aut cognationem cum oratione, id. Or. 56, 187: numquam sibi cognationem cum praediis esse existimavit suis, id. Sull. 20, 59: an potest cognatio propior ulla esse quam patriae? id. Phil. 5, 2, 6: cum rerum naturā, id. Div. 2, 14, 33: rerum duarum, subjects, Quint. 9, 2, 105: dierum ac noctium, Plin. 6, 33, 39, § 211: quid in litteris proprium, quid commune, quae cum quibus cognatio, Quint. 1, 4, 12; 1, 10, 36: huic (napthae) magna cognatio ignium, Plin. 2, 105, 109, § 235.—
B. Transf., concr., of works of art: Pamphili cognatio et proelium ad Phliuntem ac victoria Atheniensium, the allied commanders painted by Pamphilus, Plin. 35, 10, 36, § 76; 35, 11, 40, § 136.

Origins

From con- + nātiō, literally "together-birth".

Quick answers

What does cognātiō mean in Latin?
cognātiō, a noun, means “kindred (relationship by blood); consanguinity; affinity”.
What is the genitive of cognātiō?
The genitive singular is cognātiōnis. cognātiō is feminine, third declension.
How do you pronounce cognātiō?
In classical Latin, [kɔŋˈnaː.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [koɲˈɲat.t͡si.o].