noun · masculinefourth declension
coetus
coetus m (genitive coetūs)
Classical[ˈkoe̯.tʊs]Ecclesiastical[ˈt͡ʃɛː.tus]
Meaning
- masculineunion, meeting, interaction
- EcclesiasticalLatinmasculinegroup, society
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | coetus | coetūs |
| genitive | coetūs | coetuum |
| dative | coetuī | coetibus |
| accusative | coetum | coetūs |
| ablative | coetū | coetibus |
| vocative | coetus | coetūs |
coetus, us, v. 2. coitus.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
coetus ūs, m
for coitus, a coming together: amnium, Cu.—An assemblage, crowd, company: in omni coetu concilioque: sollemnes ludorum: nocturni, L.: socios in coetum Advocat, V.: coetu soluto, O.: coetibus alqd sancire, Ta.: divinus animorum.—Esp., a festival, feast: coetum celebrate faventes, V.
Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latincoetus
Latin eō Latin coeō Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin coetus From coeō + -tus (forming action nouns).