noun · masculinefourth declension
circumflexus
circumflexus m (genitive circumflexūs)
Classical[kɪr.kũːˈfɫɛk.sʊs]Ecclesiastical[t͡ʃir.kumˈflɛk.sus]
Meaning
- masculineA bending back
- masculineArch, vault
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | circumflexus | circumflexūs |
| genitive | circumflexūs | circumflexuum |
| dative | circumflexuī | circumflexibus |
| accusative | circumflexum | circumflexūs |
| ablative | circumflexū | circumflexibus |
| vocative | circumflexus | circumflexūs |
circumflexus, a, um, Part., from circumflecto.
circumflexus, ūs, m. circumflecto,
I. a bending round, a vault, arch:
mundi, Plin. 2, 1, 1, § 1: caeli, id. 6, 34, 39, § 212.—II. A winding, circuit:
qui (Tanais) per sinuosos labitur circumflexus, Amm. 22, 8, 27.Origins
Perfect passive participle of circumflectō.