adjectivefirst/second-declension adjective
Cīncius1
Cīncius (feminine Cīncia, neuter Cīncium)
Classical[ˈkiːŋ.ki.ʊs]Ecclesiastical[ˈt͡ʃin̠ʲ.t͡ʃi.us]
Meaning
- adjectiveof or pertaining to the gens Cincia.
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | Cīncius | Cīncia | Cīncium |
| genitive | Cīnciī | Cīnciae | Cīnciī |
| dative | Cīnciō | Cīnciae | Cīnciō |
| accusative | Cīncium | Cīnciam | Cīncium |
| ablative | Cīnciō | Cīnciā | Cīnciō |
| vocative | Cīncie | Cīncia | Cīncium |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | Cīnciī | Cīnciae | Cīncia |
| genitive | Cīnciōrum | Cīnciārum | Cīnciōrum |
| dative | Cīnciīs | Cīnciīs | Cīnciīs |
| accusative | Cīnciōs | Cīnciās | Cīncia |
| ablative | Cīnciīs | Cīnciīs | Cīnciīs |
| vocative | Cīnciī | Cīnciae | Cīncia |
Cincĭus, a, um,
I. the name of a Roman gens; hence,
I. M. Cincius Alimentus, a tribune of the people, A.U.C. 549, whose legal enactment was called Lex Cincia De donis et muneribus (quā cavetur antiquitus, ne quis ob causam orandam pecuniam donumve accipiat, Tac. A. 11, 5); cf. Cic. Sen. 4, 10; id. de Or. 2, 71, 286; id. Att. 1, 20, 7; also: Lex muneralis, Plaut. ap. Paul. ex Fest. s. v. muneralis, p. 143 Müll.; cf. Savigny upon the Lex Cincia, etc., in his Zeitschr. für Gesch. Rechtswissenschaft IV., I. 1, pp. 1-59; Rudorff, de L. Cincia.—
II. L. Cincius Alimentus, a distinguished Roman historian in the time of the second Punic war, Liv. 21, 38, 3;
perh. the same with the consul L. Cincius, Liv. 26, 28, 3; 26, 28, 11; cf. Bähr, Lit. Gesch. p. 257; Hertz, de L. Cinciis.—III. L. Cincius, the business agent of Atticus, Cic. Att. 1, 1, 1; 1, 1, 7 init.; 1, 16, 17; id. Q. Fr. 2, 2, 1.—
IV. Cincia, locus Romae, ubi Cinciorum monimentum fuit, Paul. ex Fest. p. 57, 5; cf. Fest. p. 262, 4 Müll.