LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

Cīncius1

Cīncius (feminine Cīncia, neuter Cīncium)
Classical[ˈkiːŋ.ki.ʊs]Ecclesiastical[ˈt͡ʃin̠ʲ.t͡ʃi.us]

Meaning

  1. adjectiveof or pertaining to the gens Cincia.

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeCīnciusCīnciaCīncium
genitiveCīnciīCīnciaeCīnciī
dativeCīnciōCīnciaeCīnciō
accusativeCīnciumCīnciamCīncium
ablativeCīnciōCīnciāCīnciō
vocativeCīncieCīnciaCīncium
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeCīnciīCīnciaeCīncia
genitiveCīnciōrumCīnciārumCīnciōrum
dativeCīnciīsCīnciīsCīnciīs
accusativeCīnciōsCīnciāsCīncia
ablativeCīnciīsCīnciīsCīnciīs
vocativeCīnciīCīnciaeCīncia

Cincĭus, a, um,
I. the name of a Roman gens; hence,
I. M. Cincius Alimentus, a tribune of the people, A.U.C. 549, whose legal enactment was called Lex Cincia De donis et muneribus (quā cavetur antiquitus, ne quis ob causam orandam pecuniam donumve accipiat, Tac. A. 11, 5); cf. Cic. Sen. 4, 10; id. de Or. 2, 71, 286; id. Att. 1, 20, 7; also: Lex muneralis, Plaut. ap. Paul. ex Fest. s. v. muneralis, p. 143 Müll.; cf. Savigny upon the Lex Cincia, etc., in his Zeitschr. für Gesch. Rechtswissenschaft IV., I. 1, pp. 1-59; Rudorff, de L. Cincia.—
II. L. Cincius Alimentus, a distinguished Roman historian in the time of the second Punic war, Liv. 21, 38, 3; perh. the same with the consul L. Cincius, Liv. 26, 28, 3; 26, 28, 11; cf. Bähr, Lit. Gesch. p. 257; Hertz, de L. Cinciis.—
III. L. Cincius, the business agent of Atticus, Cic. Att. 1, 1, 1; 1, 1, 7 init.; 1, 16, 17; id. Q. Fr. 2, 2, 1.—
IV. Cincia, locus Romae, ubi Cinciorum monimentum fuit, Paul. ex Fest. p. 57, 5; cf. Fest. p. 262, 4 Müll.

In the Academy Smith's classical dictionaries

proper noun · masculinesecond declension
Cīncius2
Cīncius m sg (genitive Cīnciī or Cīncī)
Classical[ˈkiːŋ.ki.ʊs]Ecclesiastical[ˈt͡ʃin̠ʲ.t͡ʃi.us]

Meaning

  1. a Roman nomen gentile, gens or "family name" famously held by
  2. Lucius Cincius Alimentus, a Roman historian

Declension

declension
formsingularplural
nominativeCīncius—
genitiveCīnciī
Cīncī
—
dativeCīnciō—
accusativeCīncium—
ablativeCīnciō—
vocativeCīncī—

In the Academy Smith's classical dictionaries

Quick answers

What does Cīncius mean in Latin?
Cīncius, a adjective, means “of or pertaining to the gens Cincia.”.
How do you pronounce Cīncius?
In classical Latin, [ˈkiːŋ.ki.ʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈt͡ʃin̠ʲ.t͡ʃi.us].