adjectivefirst/second-declension adjective
chronicus
chronicus (feminine chronica, neuter chronicum)
Classical[ˈkʰrɔ.nɪ.kʊs]Ecclesiastical[ˈkrɔː.ni.kus]
Meaning
- adjectiveOf or pertaining to time.
- adjectivechronic
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | chronicus | chronica | chronicum |
| genitive | chronicī | chronicae | chronicī |
| dative | chronicō | chronicae | chronicō |
| accusative | chronicum | chronicam | chronicum |
| ablative | chronicō | chronicā | chronicō |
| vocative | chronice | chronica | chronicum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | chronicī | chronicae | chronica |
| genitive | chronicōrum | chronicārum | chronicōrum |
| dative | chronicīs | chronicīs | chronicīs |
| accusative | chronicōs | chronicās | chronica |
| ablative | chronicīs | chronicīs | chronicīs |
| vocative | chronicī | chronicae | chronica |
chrŏnĭcus, a, um, adj., = χρονικός,
I. pertaining to time:
libri, chronicles, Gell. 17, 21, 1; so also absol.: chrŏnĭca, ōrum, n., = τὰ χρονικά, Plin. 35, 9, 35, § 58; Gell. 17, 4, 5; 17, 15, 1; and in sing.: in primo chronico, id. 17, 21, 3: morbi, chronic, lingering, Isid. Orig. 4, 7; opp. acuti morbi.— Hence the work of Caelius Aurelianus is entitled De morbis acutis et chronicis.Origins
Borrowed from Ancient Greek χρονικός (khronikós).
Descendants
- Catalancrònic
- Englishchronic
- Frenchchronique
- Germanchronisch
- Italiancronico
- Portuguesecrônico
- Romaniancronic
- Spanishcrónico
- Dutchchronisch
- Galiciancrónico