proper noun · masculinethird declension
Chariclēs
Chariclēs m sg (genitive Chariclis)
Classical[ˈkʰa.rɪ.kɫeːs]Ecclesiastical[ˈkaː.ri.kles]
Meaning
- An Athenian demagogue
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Chariclēs | — |
| genitive | Chariclis | — |
| dative | Chariclī | — |
| accusative | Chariclem | — |
| ablative | Charicle | — |
| vocative | Chariclēs | — |
Origins
Borrowed from Ancient Greek Χαρικλῆς (Khariklês).