noun · femininefirst declension
cerva
cerva f (genitive cervae)
Classical[ˈkɛr.wa]Ecclesiastical[ˈt͡ʃɛr.va]
Meaning
- femininea female deer, doe, hind
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | cerva | cervae |
| genitive | cervae | cervārum |
| dative | cervae | cervīs cervābus |
| accusative | cervam | cervās |
| ablative | cervā | cervīs cervābus |
| vocative | cerva | cervae |
cerva, ae, f. cervus,
II. Poet., for deer in gen., Ter. Phorm. prol. 7; Cat. 63, 72; Verg. A. 4, 69; Hor. C. 1, 1, 27; 3, 5, 32; Ov. M. 7, 546; 11, 772; id. A. A. 3, 670; Tib. 4, 3, 13.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
cerva ae, f
cervus, a hind, O. — In gen. (poet.), a deer, T., V., H., O., Ct., Tb.
Origins
Feminine of cervus; cervus + -a (feminine suffix).
Descendants
- Italiancerva
- Romaniancerbă
- Romaniancearbă
- Sardiniancherva
- Sardiniancerva
- Spanishcierva
- Andalusian Arabicchírba