proper noun · masculinesecond declension
Catullus
Catullus m (genitive Catullī)
Classical[kaˈtʊl.lʊs]Ecclesiastical[kaˈtul.lus]
Meaning
- masculinea cognomen
- masculinea Latin poet of the late Roman Republic who wrote chiefly in the neoteric style of poetry
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Catullus | Catullī |
| genitive | Catullī | Catullōrum |
| dative | Catullō | Catullīs |
| accusative | Catullum | Catullōs |
| ablative | Catullō | Catullīs |
| vocative | Catulle | Catullī |
Cătullus, i, m.
I. Q. Valerius, acc. to Plin. 37, 6, 21, § 81; C. acc. to App. Mag. 10, p. 12 Bip., a celebrated Roman writer of elegies and epigrams, born near or in Verona, 86 B. C.; Nep. Att. 12, 4; Hor. S. 1, 10, 19; Tib. 3, 6 41; Ov. Am. 3, 9, 62; Mart. 7, 99; cf. Bernhardy, Röm. Litt. p. 466 sq.; Bähr, Lit. Gesch. p. 184 sq.—Hence,
II. Catullus Urbicarius, a mimographer of the time of Domitian, Juv. 8, 186; 12, 29; 12, 37; 13, 111.—