noun · masculinesecond declension
cappellānus
cappellānus m (genitive cappellānī)
Classical[kap.pɛlˈlaː.nʊs]Ecclesiastical[kap.pelˈlaː.nus]
Meaning
- Late LatinMedieval Latinchaplain
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | cappellānus | cappellānī |
| genitive | cappellānī | cappellānōrum |
| dative | cappellānō | cappellānīs |
| accusative | cappellānum | cappellānōs |
| ablative | cappellānō | cappellānīs |
| vocative | cappellāne | cappellānī |
Origins
Proto-Indo-European *-nós Proto-Italic *-nos Proto-Italic *-ānos Latin -ānus Latin cappellānus From cappella + -ānus.
Descendants
- Catalancapellà
- Spanishcapellánfrom Catalan capellà
- Frenchchapelain
- Englishchaplainfrom French chapelain
- Italiancappellano
- Romaniancapelanfrom Italian cappellano
- Occitancapelan
- Englishcapelinfrom Occitan capelan
- Portuguesecapelãofrom Occitan capelan
- Asturiancapellán