noun · femininefirst declension
caia
caia f (genitive caiae)
Classical[ˈkaj.ja]Ecclesiastical[ˈkaː.ja]
Meaning
- feminineA cudgel
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | caia | caiae |
| genitive | caiae | caiārum |
| dative | caiae | caiīs |
| accusative | caiam | caiās |
| ablative | caiā | caiīs |
| vocative | caia | caiae |
Caia, v. Caius.
caia, ae caio,
I. a cudgel, acc. to Isid. Orig. 18, 7, 7.
Origins
From Proto-Italic *kaidjā, from Proto-Indo-European *kh₂eyd- (“cut, hew”), whence also caedō (“to cut”).
Descendants
- Catalangaiatofrom Vulgar Latin (baculus) *caiātus
- Catalangaiatafrom Vulgar Latin (baculus) *caiātus
- Portuguesecajadofrom Vulgar Latin (baculus) *caiātus
- Spanishalcayatafrom Vulgar Latin (baculus) *caiātus
- Aragonesegayatofrom Vulgar Latin (baculus) *caiātus
- Aragonesegayatafrom Vulgar Latin (baculus) *caiātus
- Galiciancaxatofrom Vulgar Latin (baculus) *caiātus
- Galiciancaxadofrom Vulgar Latin (baculus) *caiātus
- Galiciancaxatafrom Vulgar Latin (baculus) *caiātus
- (via Hispano-Arabiccayadofrom Vulgar Latin (baculus) *caiātus