LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinesecond declension

buttutī

buttutī m pl (genitive buttutōrum)
Classical[ˈbʊt.tʊ.tiː]Ecclesiastical[ˈbut.tu.ti]

Meaning

  1. dialectalchant performed by the citizens of Anagnia during religious rituals
    buttuti, fluctus quidam sonus vocis effeminatior, ut esse in sacris Anagninorum vocum veterum interpretes scribunt.c. 4th century CE, Flavius Sosipater Charisius, Artis grammaticae libri V, In aedibus B.G. Teubneri, published 1964, page 315:

Declension

declension
formsingularplural
nominative—buttutī
genitive—buttutōrum
dative—buttutīs
accusative—buttutōs
ablative—buttutīs
vocative—buttutī

buttuti, interj., Plaut. ap. Charis. p. 216 P.

Origins

Unknown.

Quick answers

What does buttutī mean in Latin?
buttutī, a noun, means “chant performed by the citizens of Anagnia during religious rituals”.
What is the genitive of buttutī?
The genitive singular is buttutōrum. buttutī is masculine, second declension.
How do you pronounce buttutī?
In classical Latin, [ˈbʊt.tʊ.tiː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈbut.tu.ti].