noun · masculinesecond declension
buttutī
buttutī m pl (genitive buttutōrum)
Classical[ˈbʊt.tʊ.tiː]Ecclesiastical[ˈbut.tu.ti]
Meaning
- dialectalchant performed by the citizens of Anagnia during religious rituals
buttuti, fluctus quidam sonus vocis effeminatior, ut esse in sacris Anagninorum vocum veterum interpretes scribunt.
c. 4th century CE, Flavius Sosipater Charisius, Artis grammaticae libri V, In aedibus B.G. Teubneri, published 1964, page 315:
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | — | buttutī |
| genitive | — | buttutōrum |
| dative | — | buttutīs |
| accusative | — | buttutōs |
| ablative | — | buttutīs |
| vocative | — | buttutī |
buttuti, interj., Plaut. ap. Charis. p. 216 P.
Origins
Unknown.