adjectivefirst/second-declension adjective
blaesus
blaesus (feminine blaesa, neuter blaesum)
Classical[ˈbɫae̯.sʊs]Ecclesiastical[ˈblɛː.s̬us]
Meaning
- adjectivelisping, stammering
inter tam veterēs lūdat lascīva patrōnōs
86 CE – 103 CE, Martialis, Epigrammata 5.34.7-8
Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Balbus · Blæsus
Balbus (from balare) denotes stammering as an habitual quality, whereas Blæsus, as a temporary condition. (iii. 79.)
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | blaesus | blaesa | blaesum |
| genitive | blaesī | blaesae | blaesī |
| dative | blaesō | blaesae | blaesō |
| accusative | blaesum | blaesam | blaesum |
| ablative | blaesō | blaesā | blaesō |
| vocative | blaese | blaesa | blaesum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | blaesī | blaesae | blaesa |
| genitive | blaesōrum | blaesārum | blaesōrum |
| dative | blaesīs | blaesīs | blaesīs |
| accusative | blaesōs | blaesās | blaesa |
| ablative | blaesīs | blaesīs | blaesīs |
| vocative | blaesī | blaesae | blaesa |
blaesus, a, um, adj., = βλαισός,
I. lisping, stammering, hesitating in utterance, speaking indistinctly (most freq. in poetry): blaesus, cui litterae sibilantes (s, z) molestae sunt vitioseque pronunciantur, Popm. Differ. p. 133; Ov. A. A. 3, 294; Mart. 10, 65, 10.—Of a parrot:
sonus, Ov. Am. 2, 6, 24. —Hence, subst.: blaesus, i, m., one who lisps, Dig. 21, 1, 10.—Of intoxicated persons, Juv. 15, 48; cf. Ov. A. A. 1, 598.Blaesus, i, m.,
I. a cognomen in the Sempronian gens, Stat. S. 2, 1, 191; Tac. A. 1, 16; 1, 18; 1, 21 al.; 6, 40.—Hence, Blaesĭānus, a, um, adj., of or belonging to a Blœsus, Mart. 8, 38, 14.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
blaesus adj.
, βλαισός, lisping: lingua, O.— Plur, stammerers, i. e. drunken, Iu.
Origins
From Ancient Greek βλαισός (blaisós).
Descendants
- Italianbleso