LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

blaesus

blaesus (feminine blaesa, neuter blaesum)
Classical[ˈbɫae̯.sʊs]Ecclesiastical[ˈblɛː.s̬us]

Meaning

  1. adjectivelisping, stammering
    inter tam veterēs lūdat lascīva patrōnōs86 CE – 103 CE, Martialis, Epigrammata 5.34.7-8

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Balbus · Blæsus

Balbus (from balare) denotes stammering as an habitual quality, whereas Blæsus, as a temporary condition. (iii. 79.)

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeblaesusblaesablaesum
genitiveblaesīblaesaeblaesī
dativeblaesōblaesaeblaesō
accusativeblaesumblaesamblaesum
ablativeblaesōblaesāblaesō
vocativeblaeseblaesablaesum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeblaesīblaesaeblaesa
genitiveblaesōrumblaesārumblaesōrum
dativeblaesīsblaesīsblaesīs
accusativeblaesōsblaesāsblaesa
ablativeblaesīsblaesīsblaesīs
vocativeblaesīblaesaeblaesa

blaesus, a, um, adj., = βλαισός,
I. lisping, stammering, hesitating in utterance, speaking indistinctly (most freq. in poetry): blaesus, cui litterae sibilantes (s, z) molestae sunt vitioseque pronunciantur, Popm. Differ. p. 133; Ov. A. A. 3, 294; Mart. 10, 65, 10.—Of a parrot: sonus, Ov. Am. 2, 6, 24. —Hence, subst.: blaesus, i, m., one who lisps, Dig. 21, 1, 10.—Of intoxicated persons, Juv. 15, 48; cf. Ov. A. A. 1, 598.
Blaesus, i, m.,
I. a cognomen in the Sempronian gens, Stat. S. 2, 1, 191; Tac. A. 1, 16; 1, 18; 1, 21 al.; 6, 40.—Hence, Blaesĭānus, a, um, adj., of or belonging to a Blœsus, Mart. 8, 38, 14.

Origins

From Ancient Greek βλαισός (blaisós).

Descendants
  • Italianbleso

Quick answers

What does blaesus mean in Latin?
blaesus, a adjective, means “lisping, stammering”.
How do you pronounce blaesus?
In classical Latin, [ˈbɫae̯.sʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈblɛː.s̬us].