proper noun · masculinesecond declension
Bitocus
Bitocus m sg (genitive Bitocī)
Classical[ˈbɪ.tɔ.kʊs]Ecclesiastical[ˈbiː.to.kus]
Meaning
- masculinesingularA Galatian servant of Mithridates.
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Bitocus | — |
| genitive | Bitocī | — |
| dative | Bitocō | — |
| accusative | Bitocum | — |
| ablative | Bitocō | — |
| vocative | Bitoce | — |
Origins
Borrowed from Galatian [Term?].