adjectivefirst/second-declension adjective
benemōrius
benemōrius (feminine benemōria, neuter benemōrium)
Classical[bɛ.nɛˈmoː.ri.ʊs]Ecclesiastical[be.neˈmɔː.ri.us]
Meaning
- adjectivegood-natured; well-mannered
Cum adhuc servirem, habitabamus in vico angusto; nunc Gavillae domus est. Ibi, quomodo dii volunt, amare coepi uxorem Terentii coponis: noveratis Melissam Tarentinam, pulcherrimum bacciballum. Sed ego non mehercules corporaliter aut propter res venerias curavi, sed magis quod benemoria fuit.
c. 27 CE – 66 CE, Petronius, Satyricon 61
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | benemōrius | benemōria | benemōrium |
| genitive | benemōriī | benemōriae | benemōriī |
| dative | benemōriō | benemōriae | benemōriō |
| accusative | benemōrium | benemōriam | benemōrium |
| ablative | benemōriō | benemōriā | benemōriō |
| vocative | benemōrie | benemōria | benemōrium |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | benemōriī | benemōriae | benemōria |
| genitive | benemōriōrum | benemōriārum | benemōriōrum |
| dative | benemōriīs | benemōriīs | benemōriīs |
| accusative | benemōriōs | benemōriās | benemōria |
| ablative | benemōriīs | benemōriīs | benemōriīs |
| vocative | benemōriī | benemōriae | benemōria |
Origins
Only attested once in Petronius’ Satyricon. Derived from bene (“well”) + mōs (“manner, behavior”, oblique stem: mōr-) + -ius.