adjectivefirst/second-declension adjective
benedicus
benedicus (feminine benedica, neuter benedicum, comparative benedīcentior, superlative benedīcentissimus)
Classical[bɛˈnɛ.dɪ.kʊs]Ecclesiastical[beˈnɛː.di.kus]
Meaning
- adjectivebeneficent
- adjectivefriendly, kind
- adjectivespeaking friendly words
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | benedicus | benedica | benedicum |
| genitive | benedicī | benedicae | benedicī |
| dative | benedicō | benedicae | benedicō |
| accusative | benedicum | benedicam | benedicum |
| ablative | benedicō | benedicā | benedicō |
| vocative | benedice | benedica | benedicum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | benedicī | benedicae | benedica |
| genitive | benedicōrum | benedicārum | benedicōrum |
| dative | benedicīs | benedicīs | benedicīs |
| accusative | benedicōs | benedicās | benedica |
| ablative | benedicīs | benedicīs | benedicīs |
| vocative | benedicī | benedicae | benedica |
Origins
From bene (“well”) + -dicus (“-saying”).; compare benedīcō.