noun · masculinethird declension
belligerātor
belligerātor m (genitive belligerātōris)
Classical[bɛl.lɪ.ɡɛˈraː.tɔr]Ecclesiastical[bel.li.d͡ʒeˈraː.tor]
Meaning
- a warrior, combatant
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | belligerātor | belligerātōrēs |
| genitive | belligerātōris | belligerātōrum |
| dative | belligerātōrī | belligerātōribus |
| accusative | belligerātōrem | belligerātōrēs |
| ablative | belligerātōre | belligerātōribus |
| vocative | belligerātor | belligerātōrēs |
bellĭgĕrātor, ōris, m. belligero,
I. a warrior, combatant (post-class. and rare): Arimaspae, Avien. Perieg. 55; Ven. Vit. Mart. 3, 370; Vulg. 1 Macc. 15, 13; 16, 4.
Origins
- Proto-Indo-European*dewh₂-der.?
- Proto-Italic*dwenos
- Archaic Latinduenos
- Old Latin*duenelos?
- Old Latinduellum
- Latinbelligerātor
Proto-Indo-European *h₂eǵ- Proto-Italic *gezō Latin gerō Latin -ger Latin belliger Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin belligerō Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin belligerātor From belligerō (“wage war”) + -tor.