proper noun · masculinesecond declension
Barbātius
Barbātius m sg (genitive Barbātiī or Barbātī)
Classical[barˈbaː.ti.ʊs]Ecclesiastical[barˈbat.t͡si.us]
Meaning
- a Roman nomen gentile, gens or "family name" famously held by
- Marcus Barbatius Philippus, a friend of Caesar
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Barbātius | — |
| genitive | Barbātiī Barbātī | — |
| dative | Barbātiō | — |
| accusative | Barbātium | — |
| ablative | Barbātiō | — |
| vocative | Barbātī | — |
Origins
- Proto-Indo-European*bʰers-?
- Proto-Indo-European*bʰardʰéh₂
- Proto-Italic*farðā
- LatinBarbātius
Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-tós Proto-Indo-European *-eh₂tos Proto-Italic *-ātos Latin -ātus Latin barbātus Latin -ius Latin Barbātius From barbātus (“bearded”) + -ius.