noun · masculinethird declension
barbās
barbās m (genitive barbānis)
Classical[ˈbar.baːs]Ecclesiastical[ˈbar.bas]
Meaning
- Medieval Latinpaternal uncle, the brother of one’s father
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | barbās | barbānēs barbae |
| genitive | barbānis barbae | barbānum barbānium, barbānōrum, barbārum |
| dative | barbānī barbae, barbānō | barbānibus barbīs |
| accusative | barbānem barbam | barbānēs barbānōs |
| ablative | barbāne barbānō | barbānibus barbīs |
| vocative | barbās | barbānēs barbae |
Origins
Likely from barba (“the beard”). First attested as barba (two occurrences) in 764 CE in a donation in the Codex diplomaticus Langobardiae.
Italo-Dalmatian
- Italianbarba
- Dalmatianbuarba
- Istriotbara
- Greekμπάρμπαςfrom Italian barba
- Mòchenobarbafrom Italian barba
Rhaeto-Romance
- Friulianbarbe
- Ladinbèrba
- Romanshbarba
Elsewhere
- Piedmontesebarba
- Ligurianbarba
- Lombardbarba
- Cimbrianbarbafrom Venetan barba