noun · masculinesecond declension
banus
banus m (genitive banī)
Ecclesiastical[ˈbaː.nus]
Meaning
- Medieval LatinNew Latinmasculineban, proprietor of a banat
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | banus | banī |
| genitive | banī | banōrum |
| dative | banō | banīs |
| accusative | banum | banōs |
| ablative | banō | banīs |
| vocative | bane | banī |
Origins
From Serbo-Croatian bȃn and Hungarian bán, from Proto-Slavic *banъ.