adjectivethird-declension two-termination adjective
bannālis1
bannālis (neuter bannāle)
Ecclesiastical[banˈnaː.lis]
Meaning
- Medieval Latintwo terminationcommanded
- Medieval Latintwo terminationprohibited
- Medieval Latintwo terminationinvested with authority
- Medieval Latintwo terminationoriginating from, representing, pertaining, or subject to a certain public authority
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | bannālis | bannālis | bannāle |
| genitive | bannālis | bannālis | bannālis |
| dative | bannālī | bannālī | bannālī |
| accusative | bannālem | bannālem | bannāle |
| ablative | bannālī | bannālī | bannālī |
| vocative | bannālis | bannālis | bannāle |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | bannālēs | bannālēs | bannālia |
| genitive | bannālium | bannālium | bannālium |
| dative | bannālibus | bannālibus | bannālibus |
| accusative | bannālīs bannālēs | bannālīs bannālēs | bannālia |
| ablative | bannālibus | bannālibus | bannālibus |
| vocative | bannālēs | bannālēs | bannālia |
Origins
Proto-Italic *-ālis Latin -ālis Latin bannālis From bannus (“ban, jurisdiction”) + -ālis.