proper noun · masculinesecond declension
Āverruncus
Āverruncus m sg (genitive Āverruncī)
Classical[aː.wɛrˈrʊŋ.kʊs]Ecclesiastical[a.verˈruŋ.kus]
Meaning
- RomanThe god who averts calamities
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Āverruncus | — |
| genitive | Āverruncī | — |
| dative | Āverruncō | — |
| accusative | Āverruncum | — |
| ablative | Āverruncō | — |
| vocative | Āverrunce | — |
Āverruncus, i, m. averrunco,
I. an averting deity:
avertendo Averruncare, ut deus, qui eis rebus praeest, Averruncus, Varr. L. L. 7, § 102 Müll.; cf.: In istis diis, quos placari oportet, uti mala a nobis vel a frugibus natis amoliantur, Av[er]uncus quoque habetur Robigus, Gell. 5, 12, 14 Hertz.Origins
See āverruncō (“to avert”).