LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
proper noun · masculinesecond declension

Āverruncus

Āverruncus m sg (genitive Āverruncī)
Classical[aː.wɛrˈrʊŋ.kʊs]Ecclesiastical[a.verˈruŋ.kus]

Meaning

  1. RomanThe god who averts calamities

Declension

declension
formsingularplural
nominativeĀverruncus—
genitiveĀverruncī—
dativeĀverruncō—
accusativeĀverruncum—
ablativeĀverruncō—
vocativeĀverrunce—

Āverruncus, i, m. averrunco,
I. an averting deity: avertendo Averruncare, ut deus, qui eis rebus praeest, Averruncus, Varr. L. L. 7, § 102 Müll.; cf.: In istis diis, quos placari oportet, uti mala a nobis vel a frugibus natis amoliantur, Av[er]uncus quoque habetur Robigus, Gell. 5, 12, 14 Hertz.

Origins

See āverruncō (“to avert”).

Quick answers

What does Āverruncus mean in Latin?
Āverruncus, a proper noun, means “The god who averts calamities”.
What is the genitive of Āverruncus?
The genitive singular is Āverruncī. Āverruncus is masculine, second declension.
How do you pronounce Āverruncus?
In classical Latin, [aː.wɛrˈrʊŋ.kʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [a.verˈruŋ.kus].