LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

aurītus

aurītus (feminine aurīta, neuter aurītum)
Classical[au̯ˈriː.tʊs]Ecclesiastical[au̯ˈriː.tus]

Meaning

  1. adjectivehaving (long or large) ears; having the form of an ear
  2. adjectiveattentive, listening

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeaurītusaurītaaurītum
genitiveaurītīaurītaeaurītī
dativeaurītōaurītaeaurītō
accusativeaurītumaurītamaurītum
ablativeaurītōaurītāaurītō
vocativeaurīteaurītaaurītum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeaurītīaurītaeaurīta
genitiveaurītōrumaurītārumaurītōrum
dativeaurītīsaurītīsaurītīs
accusativeaurītōsaurītāsaurīta
ablativeaurītīsaurītīsaurītīs
vocativeaurītīaurītaeaurīta

aurītus, a, um, adj. auris.
I. A.. Furnished with ears (acc. to auris, l.), having long or large ears: auritus a magnis auribus dicitur, ut sunt asinorum et leporum, alias ab audiendi facultate, Paul. ex Fest. p. 8 Müll.: lepores, Verg. G. 1, 308; so, asellus, Ov. Am. 2, 7, 15: si meus aurita gaudet glaucopide Flaccus, Mart. 7, 87, 1.— Hence, subst.: aurītus, i, m., the longeared animal, i. e. the hare, Avien. Phaen. Arat. 788.—
B. Trop.
1. Attentive, listening: face jam nunc tu, praeco, omnem auritum poplum, Plaut. As. prol. 4: ne quis Nostro consilio venator assit cum auritis plagis, id. Mil. 3, 1, 14.—So of the trees and walls which listened to the music of Orpheus and Amphion's lyre: quercus, Hor. C. 1, 12, 11: muri, Sid. Carm. 16, 4.—
2. Testis auritus, a witness by hearsay, who has only heard, not seen, something, Plaut. Truc. 2, 6, 8.—*
3. Pass. (as if part. of aurio, īre), heard: leges, Prud. Apol. 835.—*
II. Formed like the ear, ear-shaped: aurita aduncitas rostri, Plin. 10, 49, 70, § 136.— *
III. (Acc. to auris, II. B.) Furnished with an ear or mould-board: aratra, Pall. 1, 43.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂ṓws
  2. Proto-Italic*auzis
  3. Latinaurītus

Latin -ītus Latin aurītus From auris (“ear”) + -ītus.

Quick answers

What does aurītus mean in Latin?
aurītus, a adjective, means “having (long or large) ears; having the form of an ear; attentive, listening”.
How do you pronounce aurītus?
In classical Latin, [au̯ˈriː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [au̯ˈriː.tus].
Where does aurītus come from?
Proto-Indo-European *h₂ṓws → Proto-Italic *auzis → Latin aurītus.