adjectivefirst/second-declension adjective
aurītus
aurītus (feminine aurīta, neuter aurītum)
Classical[au̯ˈriː.tʊs]Ecclesiastical[au̯ˈriː.tus]
Meaning
- adjectivehaving (long or large) ears; having the form of an ear
- adjectiveattentive, listening
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | aurītus | aurīta | aurītum |
| genitive | aurītī | aurītae | aurītī |
| dative | aurītō | aurītae | aurītō |
| accusative | aurītum | aurītam | aurītum |
| ablative | aurītō | aurītā | aurītō |
| vocative | aurīte | aurīta | aurītum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | aurītī | aurītae | aurīta |
| genitive | aurītōrum | aurītārum | aurītōrum |
| dative | aurītīs | aurītīs | aurītīs |
| accusative | aurītōs | aurītās | aurīta |
| ablative | aurītīs | aurītīs | aurītīs |
| vocative | aurītī | aurītae | aurīta |
aurītus, a, um, adj. auris.
I. A.. Furnished with ears (acc. to auris, l.), having long or large ears: auritus a magnis auribus dicitur, ut sunt asinorum et leporum, alias ab audiendi facultate, Paul. ex Fest. p. 8 Müll.:
lepores, Verg. G. 1, 308; so, asellus, Ov. Am. 2, 7, 15: si meus aurita gaudet glaucopide Flaccus, Mart. 7, 87, 1.— Hence, subst.: aurītus, i, m., the longeared animal, i. e. the hare, Avien. Phaen. Arat. 788.—B. Trop.
1. Attentive, listening:
face jam nunc tu, praeco, omnem auritum poplum, Plaut. As. prol. 4: ne quis Nostro consilio venator assit cum auritis plagis, id. Mil. 3, 1, 14.—So of the trees and walls which listened to the music of Orpheus and Amphion's lyre: quercus, Hor. C. 1, 12, 11: muri, Sid. Carm. 16, 4.—2. Testis auritus, a witness by hearsay, who has only heard, not seen, something, Plaut. Truc. 2, 6, 8.—*
3. Pass. (as if part. of aurio, īre), heard:
leges, Prud. Apol. 835.—*II. Formed like the ear, ear-shaped:
aurita aduncitas rostri, Plin. 10, 49, 70, § 136.— * III. (Acc. to auris, II. B.) Furnished with an ear or mould-board:
aratra, Pall. 1, 43.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
aurītus adj.
auris, with ears, having large ears, long-eared: lepores, V.—Listening: quercus, H.
Origins
- Proto-Indo-European*h₂ṓws
- Proto-Italic*auzis
- Latinaurītus
Latin -ītus Latin aurītus From auris (“ear”) + -ītus.